تجربه زیسته مدیران در اجرای ارزشیابی از دانش آموزان (گذر از ارزشیابی توصیفی به کمی) در دوره متوسطه اول شهرستان گناوه

پژوهش حاضر با هدف واکاوی و تبیین تجربه زیسته مدیران و معاونان مدارس متوسطه اول شهرستان گناوه از فرایند گذار از ارزشیابی توصیفی به ارزشیابی کمی دانش آموزان انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر رویکرد، کیفی با روش پدیدارشناسی توصیفی بود. مشارکت کنندگان را ۲۱ نفر از مدیران و معاونان شاغل در مدارس دولتی و غیرانتفاعی متوسطه اول شهرستان گناوه تشکیل دادند که با روش نمونه گیری هدفمند تا رسیدن به اشباع نظری داده ها انتخاب شدند. داده ها از طریق ابزار پژوهش نیمه ساختاریافته گردآوری و بر اساس روش هفت مرحله ای پدیدارشناسی کلایزی تحلیل شد. یافته های پژوهش در قالب شش مضمون اصلی سازمان دهی شد: دوگانگی معنایی ارزشیابی کمی (از ابزار دقت بخش تا کاهش عمق ارزیابی)، موانع ساختاری و حرفه ای اجرای ارزشیابی کمی، رسمی شدن فضای تدریس و کاهش تعامل کلامی معلم-دانش آموز، میانجی گری مدیریتی برای تعادل بخشی بین دو فلسفه ارزشیابی، شکاف انگیزشی میان دانش آموزان قوی و آسیب پذیر، و راهبردهای پیشنهادی مدیران برای اصلاح نظام ارزشیابی. نتایج نشان داد که گذار به ارزشیابی کمی از دیدگاه مدیران، تجربه ای یک سویه و صرفا مثبت یا منفی نیست، بلکه فرایندی چندبعدی همراه با فرصت ها، چالش ها و تلاش مستمر مدیران برای ایجاد تعادل میان دقت سنجش عددی و توجه به رشد همه جانبه دانش آموزان است. یافته ها بر ضرورت توانمندسازی حرفه ای معلمان، آگاهی بخشی به والدین و طراحی نظامی ارزشیابی متعادل و چندجانبه تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی توصیفی ، ارزشیابی کمی ، تجربه زیسته ، مدیران مدرسه ، پدیدارشناسی ، روش کلایزی ، گناوه.