نقش فناوری های نوآورانه در تعلیم و تربیت

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تحول آفرین فناوری های نوین آموزشی و هوش مصنوعی در همراه سازی نظام تعلیم و تربیت با تحولات شتابان جامعه معاصر انجام شده است. این مطالعه با بهره گیری از مبانی نظری و سنتز یافته های پژوهش های معاصر، به تحلیل چگونگی اثرگذاری این فناوری ها بر فرآیندهای یاددهی-یادگیری و ساختارهای آموزشی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که کاربست هدفمند فناوری های دیجیتال، واقعیت افزوده و الگوریتم های هوشمند، ضمن ایجاد تجارب یادگیری تعاملی و چندحسی، منجر به افزایش عمق یادگیری، ارتقای انگیزه فراگیران و فراهم سازی امکان شخصی سازی آموزش متناسب با تفاوت های فردی می شود. با این حال، نتایج موکد آن است که موفقیت این تحول، صرفا در گرو تجهیز مدارس به ابزارهای هوشمند نیست؛ بلکه مانع اصلی، تداوم روش های سنتی تدریس و مدیریت آموزشی و فقدان دوره های توانمندسازی موثر برای معلمان است. نتیجه گیری می شود که قلب تحول دیجیتال در آموزش، معلم نواندیشی است که بتواند فناوری را با روش های اثربخش تربیتی تلفیق کند. همچنین توجه به ملاحظات اخلاقی مانند شکاف دیجیتالی و حریم خصوصی، برای تحقق عدالت آموزشی ضروری است. چشم انداز مطلوب، بازتعریف نقش ها و توسعه سواد دیجیتالی تمامی ذی نفعان است تا فناوری به پشتیبان هوشمند معلم و بستری برای تعمیق تعامل انسانی تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

فناوری های نوین آموزشی ، هوش مصنوعی ، تعلیم و تربیت ، مدارس هوشمند ، شخصی سازی آموزش.