خودمدیریتی معلمان ابتدایی: راهبرد تاب آوری در محیط های آموزشی پرچالش

نظام های آموزشی معاصر، به ویژه در مناطق در حال توسعه و شهرستان های حاشیه ای، با چالش های ساختاری و اکولوژیک بی سابقه ای نظیر کمبود نیروی انسانی، فرسودگی کالبدی و تراکم بالای کلاس ها مواجه هستند. در چنین زیست بوم های بحران زده ای، الگوهای سنتی و بوروکراتیک مدیریت آموزشی کارایی خود را از دست داده و ضرورت یک چرخش راهبردی به سمت پارادایم های توانمندسازی درون زاد احساس می شود. هدف این مقاله مروری - تحلیلی، کالبدشکافی عمیق، تجمیع ساختاریافته و تحلیل انتقادی نقش راهبردهای خودمدیریتی و خودرهبری معلمان دوره ابتدایی است. پژوهش حاضر از نوع مرور نظام مند است که با جستجوی دقیق در پایگاه های استنادی معتبر داخلی و بین المللی در بازه زمانی دو دهه اخیر، داده ها استخراج و از طریق سنتز موضوعی دسته بندی و تحلیل شدند. یافته ها نشان می دهد که خودمدیریتی (بر پایه راهبردهای رفتارمحور، پاداش طبیعی و الگوی فکری سازنده) تنها یک مهارت توسعه ای برای ارتقای بهره وری نیست، بلکه در بافتار طبیعی مدارس، به مثابه یک سپر دفاعی و راهبرد بقای روان شناختی در برابر فرسودگی شغلی و تنش های مزمن عمل می کند. همچنین، تحلیل ادبیات پژوهشی حاکی از وجود یک شکاف بوم شناختی و تقلیل گرایی جغرافیایی ناشی از تمرکز افراطی بر مطالعات کمی در کلان شهرهاست. این مقاله بر لزوم اتخاذ رویکردهای روش شناختی آمیخته متوالی تبیینی برای درک پدیدارشناسانه تجربیات زیسته معلمان تاکید می ورزد. همچنین، دلالت های کاربردی عمیقی را برای بازطراحی دوره های تربیت معلم در دانشگاه فرهنگیان، اصلاح سیاست های ارزیابی عملکرد و عبور از مدیریت متمرکز ارائه می دهد تا ظرفیت های خودتنظیمی معلمان شکوفا گردد.

کلیدواژه ها:

خودمدیریتی ، خودرهبری ، معلمان دوره ابتدایی ، مرور سیستماتیک ، تاب آوری روان شناختی