پیش بینی گرایش به روابط فرازناشویی بر اساس سرمایه های روان شناختی و تجربه ترومای دوران کودکی: با نقش میانجی گری تمایزیافتگی خود در زنان متاهل شاغل شهر کرج

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی گرایش به روابط فرازناشویی بر اساس سرمایه های روانشناختی و تجربه ترومای دوران کودکی با نقش میانجی گری تمایز یافتگی خود در زنان متاهل شاغل شهر کرج انجام شد. جامعه آماری مورد مطالعه شامل تمامی معلمان زن متاهل مشغول به تدریس در مدارس منطقه ۳ شهر کرج در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بودند. پژوهش با روش همبستگی و با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری انجام شد و ۲۰۹ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. به منظور جمع آوری داده ها از پرسشنامه ترومای کودکی برنشتاین (۱۹۹۴)، پرسشنامه سرمایه روانشناختی لوتانز (۲۰۰۷)، پرسشنامه تمایز یافتگی خود اسکورون (۱۹۹۸)، پرسشنامه گرایش به روابط فرازناشویی ویتلی (۲۰۰۸)، استفاده شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر و بوت استرپینگ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که مدل پیشنهادی از برازش مطلوب برخوردار بود. روان شناختی به طور مستقیم و منفی، و تروما در کودکی به طور مستقیم و مثبت، تمایل به روابط فرازناشویی را پیش بینی می کنند. همچنین، تمایزیافتگی خود به عنوان متغیر میانجی در این روابط نقش معناداری داشت. به این ترتیب که سرمایه های روان شناختی با تقویت تمایزیافتگی، و تروما با تضعیف آن، به طور غیرمستقیم بر تمایل به روابط فرازناشویی اثر گذاشتند. در نتیجه تقویت تمایز یافتگی خود می تواند اثرات منفی تجربیات ناگوار کودکی را تعدیل و سرمایه های روانشناختی را بهبود بخشیده و به کاهش گرایش به روابط فرازناشویی بینجامد. این نتایج بر اهمیت تمرکز بر ارتقای تمایزیافتگی خود در مداخلات روان شناختی، به منظور کاهش اثرات منفی تجارب ترومای دوران کودکی و تقویت عوامل محافظتی در برابر رفتارهای تهدیدکننده پایداری ازدواج تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

تجربه ترومای دوران کودکی ، تمایز یافتگی خود ، سرمایه های روانشناختی ، گرایش به روابط فرازناشویی.