پیش بینی تحمل پریشانی بر اساس خود نظم جویی شناختی هیجان و استحکام روانی در زنان مطلقه

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی تحمل پریشانی بر اساس خود نظم جویی شناختی هیجان و استحکام روانی در زنان مطلقه انجام شد. روش پژوهش توصیفی و از نوع پژوهش های همبستگی بود. جامعه آماری حاضر را زنان مطلقه ۲۵ تا ۴۰ سال مراجعه کننده به مرکز مشاوره (آرمانا، کوشا، افتاب) منطقه ۱ شهر تهران که در پاییز و زمستان سال ۱۴۰۳ که تا ۲۴ ماه قبل از اجرای پژوهش، حکم قطعی طلاق آنها صادر گردیده و پرونده های آنها در دادگاه های خانواده موجود بود، تشکیل داد و به روش نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه در نظر گرفته شدند. حجم نمونه بر اساس فرمول پلنت، ۱۵۰ نفر در نظر گرفته شد. به منظور جمع آوری داده ها از پرسشنامه تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵)، تنظیم شناختی گارنفسکی (۲۰۰۶)، استحکام روانی کلاف (۲۰۲۲) استفاده شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تحلیل شد. نتایج پژوهش نشان داد بین تحمل پریشانی روانی با خود نظم جویی شناختی هیجان در زنان مطلقه رابطه مثبت معناداری وجود داشت (P<۰/۰۵). بین تحمل پریشانی با استحکام روانی زنان مطلقه رابطه مثبت معناداری وجود داشت (P<۰/۰۵). تحلیل رگرسیون نیز بیانگر آن بود که خود نظم جویی شناختی هیجان و استحکام روانی در پیش بینی تحمل پریشانی زنان مطلقه سهم دارند و ۵۳ درصد از واریانس تحمل پریشانی را تبیین کردند. یافته های پژوهش در کل بیانگر آن است که با افزایش استحکام روانی، خود نظم جویی شناختی هیجان در زنان مطلقه، تحمل پریشانی در آنها افزایش می یابد.

کلیدواژه ها:

استحکام روانی ، تحمل پریشانی ، خود نظم جویی شناختی هیجان.