بررسی تاثیر آسیب ها و تروماهای دروان کودکی برمهارت های اجتماعی در گروه سنی ۱۳ تا ۱۸سال

هدف از این پژوهش بررسی تاثیر آسیب ها و تروماهای دوران کودکی بر مهارت های اجتماعی در نوجوانان ۱۳ تا ۱۸ سال بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود و جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان ۱۳ تا ۱۸ سال مدارس شهر کاشمر در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. حجم نمونه ۳۰۰ نفر بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه مهارت های اجتماعی ماتسون و همکاران (۱۹۸۳) و پرسشنامه ترومای کودکی برنستاین و همکاران (۲۰۰۳) بود. داده ها با استفاده از رگرسیون همزمان تحلیل شدند. یافته ها نشان داد میانگین مهارت های اجتماعی در دانش آموزان برابر با ۸۴/۹۱ و انحراف استاندارد آن ۱۵/۲۶ بود. همچنین در میان مولفه های ترومای دوران کودکی، غفلت هیجانی بیشترین و سوءاستفاده جنسی کمترین میانگین را داشت. نتایج رگرسیون نشان داد که سوءاستفاده هیجانی و سوءاستفاده فیزیکی به طور معنادار قادر به پیش بینی مهارت های اجتماعی بودند و در مجموع حدود ۳۰ درصد از واریانس این متغیر را تبیین کردند. سایر مولفه های تروما شامل سوءاستفاده جنسی، غفلت فیزیکی و غفلت هیجانی نقش معناداری در پیش بینی مهارت های اجتماعی نداشتند. نتیجه گیری نشان داد. تجربه های آسیب زای دوران کودکی، به ویژه سوءاستفاده های هیجانی و فیزیکی، نقش مهمی در تضعیف مهارت های اجتماعی نوجوانان دارند. بنابراین توجه به پیشگیری از این نوع آسیب ها و طراحی مداخلات حمایتی و روان شناختی می تواند در ارتقای مهارت های اجتماعی و بهبود سازگاری اجتماعی نوجوانان موثرباشد.

کلیدواژه ها:

آسیب های دوران کودکی ، تروما ، مهارت های اجتماعی ، نوجوانان