اثربخشی آموزش حالات ذهن بر خویشتن داری، تاب آوری و اضطراب فراگیر دانش آموزان دختر متوسطه دوم زرین شهر

پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش حالات ذهن بر خویشتن داری، تاب آوری و اضطراب فراگیر دانش آموزان دختر متوسطه دوم زرین شهر انجام شده است. این پژوهش کاربردی بوده و از نظر ماهیت، نیمه آزمایشی و از نوع طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. از بین جامعه ی ۱۳۶۶نفری دانش آموزان دختر متوسطه دوم زرین شهر، ۶۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب و به دو گروه کنترل و آزمایش تقسیم شدند. گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نکرده ولی گروه آزمایش، آموزش حالات ذهن را در ۸ جلسه دریافت نمودند. ابزار جمع آوری اطلاعات، پرسشنامه خویشتن داری نیک منش (۱۳۸۹)؛ پرسشنامه تاب آوری کانر-دیویدسون (۲۰۰۳)و پرسشنامه اضطراب فراگیر اسپریتز و همکاران (۲۰۰۶) بوده است. برای تجزیه و تحلیل داده ها، از داده های توصیفی و آزمون های استنباطی به روش تحلیل کوواریانس و تی تست مستقل در نرم افزار SPSS استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که آموزش حالات ذهن بر خویشتن داری دانش آموزان دختر متوسطه دوم زرین شهر شامل مولفه های تکانشی بودن، عملکرد برای وظایف ساده، جستجوی مخاطره، فیزیکی بودن در مقابل ذهنی بودن، خودخواهی و عصبیت تاثیر داشته است. همچنین آموزش حالات ذهن بر تاب آوری دانش آموزان دختر متوسطه دوم زرین شهر شامل مولفه های تصور شایستگی فردی، اعتماد به غرایز فردی و تحمل عاطفه منفی، پذیرش مثبت تغییر و روابط ایمن، کنترل و تاثیرات معنوی موثر بوده است. بر همین اساس، آموزش حالات ذهن بر اضطراب فراگیر دانش آموزان دختر متوسطه دوم زرین شهر موثر بوده است.

کلیدواژه ها:

آموزش حالات ذهن ، خویشتن داری ، تاب آوری ، اضطراب فراگیر ، دختران متوسطه دوم ، زرین شهر.