بررسی رابطه مهارت اجتماعی و سلامت روان با میانجی گری آموزه های اخلاقی دین در دانش آموزان مقطع ابتدایی نهاوند

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه مهارت های اجتماعی و سلامت روان با میانجی گری آموزه های اخلاقی دین در دانش آموزان مقطع ابتدایی نهاوند انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، کمی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان مقطع ابتدایی شهرستان نهاوند به تعداد ۶۹۱۹ نفر بود که حجم نمونه با استفاده از جدول مورگان و کرجسی ۳۶۴ نفر تعیین و با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شد. داده های پژوهش از طریق پرسشنامه های استاندارد مهارت های اجتماعی ماتسون و همکاران (۱۹۸۳)، سلامت روان گلدبرگ و هیلر (۱۹۷۲) و آموزه های اخلاقی دین آنترینر و همکاران (۲۰۱۲) گردآوری شد. روایی و پایایی ابزارهای پژوهش تایید شد و تحلیل داده ها در دو سطح آمار توصیفی و استنباطی انجام گرفت. در بخش آمار استنباطی، از آزمون کولموگروف–اسمیرنوف، ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل عاملی تاییدی و مدل سازی معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزارهای SPSS نسخه ۲۲ و SmartPLS نسخه ۳ استفاده شد. نتایج آزمون فرضیه ها نشان داد که بین مهارت های اجتماعی و سلامت روان با نقش میانجی آموزه های اخلاقی دین رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین مهارت های اجتماعی با ابعاد آموزه های اخلاقی دین شامل رابطه با خدا، رابطه با خود و رابطه با مردم رابطه مثبت و معناداری داشت. نتایج همچنین نشان داد که هر سه بعد آموزه های اخلاقی دین با سلامت روان دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری دارند و آموزه های اخلاقی دین در رابطه بین مهارت های اجتماعی و سلامت روان نقش میانجی ایفا می کند. بر اساس یافته های پژوهش، می توان نتیجه گرفت که تقویت مهارت های اجتماعی، از طریق ارتقای آموزه های اخلاقی دین، زمینه بهبود سلامت روان دانش آموزان را فراهم می سازد. ازاین رو، توجه همزمان به آموزش مهارت های اجتماعی و تقویت ارزش های اخلاقی و دینی در محیط های آموزشی و خانوادگی می تواند به ارتقای سلامت روان و رشد همه جانبه دانش آموزان کمک کند.

کلیدواژه ها:

مهارت های اجتماعی ، سلامت روان ، آموزه های اخلاقی دین ، رابطه با خدا ، رابطه با خود ، رابطه با مردم.