پژوهشی در بیان ضرورت و روش تحلیل رابطه بین سن ازدواج زنان با میزان رضایت زناشویی و پایداری ازدواج در شهرستان رشتخوار

سن ازدواج زنان به عنوان یکی از متغیرهای بنیادین جمعیت شناختی، پیوندهای عمیقی با رضایت زناشویی و پایداری ازدواج دارد؛ با این حال، ادبیات پژوهشی موجود در این حوزه عمدتا در کلان شهرها و مراکز استان ها متمرکز بوده و شهرستان های کوچک و مناطق در حال گذار مانند رشتخوار کمتر مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته اند. ضرورت پژوهش حاضر آن است که نشان دهد تحلیل رابطه بین سن ازدواج زنان با میزان رضایت زناشویی و پایداری ازدواج در شهرستان رشتخوار، به دلیل ویژگی های بومی این منطقه (بافت سنتی-در حال گذار، تغییرات الگوی سن ازدواج، محدودیت دسترسی به مراکز مشاوره تخصصی و نبود داده های بومی) یک اولویت پژوهشی اجتناب ناپذیر است؛ چراکه سیاست گذاری بدون شواهد محلی، به احکام کلی بسنده کرده و پاسخگوی نیازهای واقعی خانواده های این شهرستان نخواهد بود. مقاله حاضر ضمن تبیین این ضرورت، چارچوب روش شناختی مناسبی نیز برای انجام این تحلیل ارائه می دهد که بر پیمایش میدانی با پرسشنامه های استاندارد رضایت زناشویی، نمونه گیری متناسب از زنان متاهل گروه های سنی مختلف، آزمون های همبستگی و رگرسیون، و تکمیل آن با مصاحبه های کیفی برای درک تجربیات زیسته زنان استوار است. خروجی این چارچوب، مبنایی علمی برای پژوهشگران و مدیران محلی خواهد بود تا ضمن شناخت سن بهینه و عوامل موثر بر پایداری ازدواج در رشتخوار، مداخلات فرهنگی و مشاوره ای مبتنی بر شواهد بومی طراحی کنند.

کلیدواژه ها:

سن ازدواج زنان ، رضایت زناشویی ، پایداری ازدواج ، ضرورت پژوهش ، روش شناسی ، شهرستان رشتخوار.