بهبود نگرش به حرفه ی معلمی در پرتو انگیزش شغلی معلمان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه انگیزش شغلی با نگرش به حرفه معلمی در معلمان مدارس ابتدایی شهر همدان در سال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی معلمان مدارس ابتدایی نواحی یک و دو شهر همدان به تعداد ۱۶۸۰ نفر بود که بر اساس جدول کرجسی و مورگان، ۳۱۳ نفر به روش نمونه گیری طبقه ای نسبی انتخاب شدند. به منظور گردآوری داده ها از پرسشنامه های استاندارد انگیزش شغلی هاکمن و الدهام (۱۹۷۵) و نگرش به حرفه معلمی وین و نوی (۲۰۲۰) استفاده شد. روایی محتوایی ابزارها با استفاده از دیدگاه متخصصان تایید و پایایی آن ها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ برای پرسشنامه انگیزش شغلی ۹۱/۰ و نگرش به حرفه معلمی ۹۶/۰ به دست آمد. داده ها با استفاده از آزمون تی تک نمونه ای، ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه در نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که میانگین انگیزش شغلی معلمان پایین تر از حد متوسط و میانگین نگرش آنان به حرفه معلمی در سطح متوسط بود. بین انگیزش شغلی معلمان و نگرش به حرفه معلمی رابطه مثبت و معناداری وجود داشت. نتایج تحلیل رگرسیون نیز نشان داد که مولفه های انگیزش شغلی ۹/۱۹ درصد از واریانس نگرش به حرفه معلمی را تبیین می کنند و در این میان، اهمیت وظیفه و استقلال، قوی ترین پیش بینی کننده های نگرش به حرفه معلمی هستند. بر این اساس، تقویت انگیزش شغلی معلمان، به ویژه از طریق افزایش احساس اهمیت وظیفه و اعطای استقلال بیشتر در انجام فعالیت های آموزشی، می تواند نقش موثری در ارتقای نگرش آنان نسبت به حرفه معلمی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

انگیزش شغلی ، نگرش به حرفه معلمی