تطبیق نمادپردازی آب در نقاشی های مینیاتور ایرانی و نقاشی های امپرسیونیست فرانسه از ابدیت تا لحظه

چکیده این پژوهش با رویکردی تطبیقی-تحلیلی، به واکاوی دوگانه ی «ثبات در برابر سیالیت» در بازنمایی عنصر آب می پردازد. در مینیاتور ایرانی، آب نه به عنوان یک ماده فیزیکی، بلکه به مثابه ی یک «ساختار معنوی» و نماد «حیات ابدی» در بستر کیهان شناسی اسلامی-ایرانی ترسیم می شود. در مقابل، در امپرسیونیسم فرانسه، آب به عنوان «پدیده ی نوری» و «تجربه ی حسی» در برابر تغییرات جوی و گذر زمان بررسی می شود. این مقاله با تحلیل دقیق تکنیک های خط کشی در مینیاتور و تکنیک «قلم موی شکسته» در امپرسیونیسم، نشان می دهد که تفاوت در بازنمایی آب، بازتاب دهنده ی تفاوت بنیادین در «فلسفه ی زمان» و «نظریه ی معرفت» در دو تمدن است. یافته ها حاکی از آن است که مینیاتور به دنبال «نمایان سازی حقیقت درون» است، در حالی که امپرسیونیسم به دنبال «ثبت ظاهر لحظه ای» می باشد.

کلیدواژه ها:

هنر تطبیقی ، مینیاتور ایرانی ، امپرسیونیسم ، فلسفه ی زمان ، نمادشناسی آب ، کلود مونه ، جهان بینی عرفانی ، پوزیتیویسم.