نهادینگی Institutionalization در مدارس و پیامدهای آن

پژوهش حاضر با هدف تحلیل فرایندهای نهادینگی در مدارس و بررسی چگونگی تبدیل اعمال و باورهای تکرارشونده به ساختارهای پایدار و تاثیر این ساختارها بر رفتار و اندیشه دانش آموزان و معلمان انجام شده است. نهادینگی به عنوان فرایندی تعریف می شود که طی آن رویه ها و باورهای تکراری در طول زمان تثبیت شده و به الگوهای غیرقابل تغییر تبدیل می شوند و مدارس به عنوان سازمان هایی در محیط نهادی، برای کسب مشروعیت به انطباق با اسطوره های نهادینه شده روی می آورند. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی با تکیه بر منابع کتابخانه ای معتبر شامل کتب تخصصی، مقالات علمی-پژوهشی و اسناد بالادستی نظام آموزشی بوده است. یافته ها نشان می دهد که نهادینگی از طریق مکانیزم هایی چون هم ریختی نهادی، پیوند سست میان ساختار و عمل و شکل گیری اسطوره های نهادینه شده، به ساختارهای پایدار در مدارس منجر می شود. این ساختارها بر رفتار و اندیشه دانش آموزان از طریق شکل گیری عادت واره خاص، هویت های مدرسه ای و بازتولید نابرابری های اجتماعی تاثیر می گذارند و هویت حرفه ای و کنش های آموزشی معلمان را نیز تحت تاثیر قرار می دهند. نهادینگی اگرچه می تواند به ثبات و مشروعیت نظام آموزشی کمک کند، اما نهادینگی افراطی و غیرانتقادی به تشریفاتی شدن فعالیت ها، کاهش خلاقیت و بازتولید نابرابری ها دامن می زند. نتیجه گیری پژوهش بر ضرورت ایجاد تعادل میان ثبات و انعطاف پذیری، استانداردسازی و خلاقیت، و مشروعیت نهادی و کارایی آموزشی تاکید دارد و پیشنهاد می کند که نظام های آموزشی با رویکردی انتقادی و مشارکتی به بازنگری ساختارهای نهادینه شده بپردازند.

کلیدواژه ها:

: نهادینگی ، مدارس ، ساختارهای نهادینه شده ، هویت معلمان ، بازتولید نابرابری ها ، پیوند سست ، هم ریختی نهادی