بررسی اثربخشی بازی درمانی بر اختلال بیش فعالی و نقص توجه در کودکان

اختلال بیش فعالی/نقص توجه (ADHD) یکی از شایع ترین اختلالات عصبی رشدی دوران کودکی است که با نشانه هایی چون بی توجهی، تکانشگری و پرتحرکی همراه است و می تواند عملکرد کودک را در خانه، مدرسه و روابط اجتماعی تحت تاثیر قرار دهد. باتوجه به عوارض احتمالی درمان های دارویی، مداخلات اجتماعی - شناختی از جمله بازی درمانی به عنوان جایگزین یا مکمل درمان مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته اند. هدف پژوهش حاضر، مروری بر مبانی نظری و پیشینه ی پژوهشی مرتبط با اثربخشی بازی درمانی بر کاهش علائم اختلال بیش فعالی و نقص توجه در کودکان است. این پژوهش با روش مروری - کتابخانه ای انجام شده و مطالعات داخلی و خارجی مرتبط با موضوع بررسی و تحلیل شده اند. یافته ها نشان می دهد بازی درمانی، صرف نظر از شکل اجرای آن (فردی، گروهی یا همراه با خانواده درمانی)، به طور معناداری موجب کاهش علائم بیش فعالی، کمبود توجه، ناتوانی های یادگیری همراه و اضطراب کودکان می شود. این روش با فراهم کردن فضایی امن برای بیان احساسات و تقویت رفتارهای جراتمندانه، به بهبود عزت نفس و قدرت حل مسئله در کودکان کمک می کند. باتوجه به در دسترس بودن و انعطاف پذیری بازی درمانی، این روش به عنوان مداخله ای موثر و کم عارضه به درمانگران و متخصصان روان شناسی کودک پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

اختلال بیش فعالی و نقص توجه ، بازی درمانی ، کودکان