تاثیر تئاتر درمانی بر بهبود مهارت های ارتباطی ، اجتماعی و هیجانی کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم : یک مطالعه ی مروری

اختلال طیف اتیسم یکی از شایع ترین اختلالات عصب رشدی دوران کودکی است که با نقص در ارتباط، تعامل اجتماعی و تنظیم هیجانی همراه است. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر تئاتردرمانی بر بهبود مهارت های ارتباطی، اجتماعی و هیجانی کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم بود. این پژوهش به روش اسنادی (کتابخانه ای) و با مرور و تحلیل موضوعی مطالعات داخلی و خارجی مرتبط با تئاتردرمانی، نمایش درمانی و مداخلات هنرمحور در حوزه اتیسم انجام شد. مبانی نظری پژوهش بر پایه نظریه ذهن، نظریه یادگیری اجتماعی، نظریه رشد اجتماعی - فرهنگی، نظریه تنظیم هیجان و الگوهای رشدی نمایش درمانی (از جمله الگوی تجسم - فرافکنی - نقش) تدوین شد. یافته ها نشان داد که تئاتردرمانی، به ویژه در قالب برنامه های همسال محور، به طور مستمر با بهبود ارتباط کلامی و غیرکلامی، افزایش تعامل اجتماعی و بازی گروهی، و بهبود تنظیم هیجانی و کاهش استرس اجتماعی کودکان مبتلا به اتیسم همراه بوده است. با این حال، محدودیت های روش شناختی مطالعات موجود، از جمله حجم نمونه کوچک و تمرکز غالب بر بافت های فرهنگی غربی، ضرورت انجام پژوهش های تجربی دقیق تر در بافت های فرهنگی متنوع، از جمله ایران، را آشکار می سازد. نتایج کلی پژوهش حاکی از آن است که تئاتردرمانی می تواند به عنوان مداخله ای مکمل، کم هزینه و قابل اجرا در کنار روش های مرسوم توان بخشی، در بهبود کیفیت زندگی کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم و خانواده های آنان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: تئاتردرمانی ، نمایش درمانی ، اختلال طیف اتیسم ، مهارت های ارتباطی ، مهارت های اجتماعی ، مهارت های هیجانی