تقاطع روانشناسی و جامعه شناسی آموزش: پداگوژی مبتنی بر تروما و درگیری التیام محور در بازسازی ساختارهای اجتماعی کلاس درس برای دانش آموزان آسیب دیده از جنگ

جنگ ها و منازعات مسلحانه با ایجاد آسیب های عمیق روانی و فیزیکی، زیست بوم طبیعی رشد و یادگیری کودکان را دستخوش بحران و بی نظمی تحولی می کنند. رویکردهای سنتی در قالب پداگوژی مبتنی بر تروما ، با تمرکز مفرط بر آسیب های فردی و مدل های کلینیکی نقص محور، از تحلیل پویایی های اجتماعی کلاس درس و خشونت های ساختاری بستر آموزش بازمی مانند. هدف از این پژوهش مروری روایتی، واکاوی ضرورت تلاقی تئوریک روان شناسی و جامعه شناسی آموزش از طریق گذار پارادایمی به مدل «درگیری التیام محور» در بازسازی ساختار کلاسی دانش آموزان آسیب دیده از جنگ است. روش پژوهش مبتنی بر سنتز مفهومی ادبیات علمی و تجارب زیسته مدارس مناطق جنگ زده (از جمله سوریه، یمن و تاجیکستان) است. یافته های عصب شناختی نشان می دهند که تروما با تنظیم مجدد شبکه های مغزی (حالت پیش فرض و اجرایی مرکزی) و محورهای هورمونی، فرآیندهای یادگیری را مختل می کند؛ این آسیب ها در جامعه شناسی آموزش با بازتولید خشونت نمادین در مدارس نظامی شده پیوند می خورند. این پژوهش نشان می دهد که بازسازی اجتماعی کلاس درس از طریق مدل پنج بعدی کارما و چارچوب عملیاتی PCRR (حفاظت، ارتباط، احترام، هدایت مجدد)، با احیای عاملیت دموکراتیک، پیوندهای فرهنگی و تمرکز بر دارایی های جمعی دانش آموزان، بستر التیام و یادگیری متقابل را فراهم می آورد. در نهایت، التیام مربیان و خودمراقبتی معلمان شرط اساسی صلح سازی و خروج از چرخه تروما معرفی شده است.

کلیدواژه ها:

پداگوژی مبتنی بر تروما ، درگیری التیام محور ، جامعه شناسی آموزش ، بازسازی کلاس درس ، کودکان آسیب دیده از جنگ.