بررسی نقش خودنظم دهی یادگیری و استفاده از هوش مصنوعی (روبو ریاضی) به عنوان متغیر میانجی در رابطه بین تحمل ابهام یادگیری و عملکرد حل مسئله ریاضی دانش آموزان پایه ششم (مطالعه موردی دانش آموزان پایه ششم شهرستان لالی)

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش خودنظم دهی یادگیری و استفاده از هوش مصنوعی (روبوریاضی) به عنوان متغیرهای میانجی در رابطه بین تحمل ابهام یادگیری و عملکرد حل مسئله ریاضی در میان دانش آموزان پایه ششم ابتدایی شهرستان لالی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها توصیفی–پیمایشی و از نوع کمی است. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش آموزان پایه ششم ابتدایی شهرستان لالی در سال تحصیلی جاری بود. حجم نمونه ۸۰ نفر از دانش آموزان (۴۰ دختر و ۴۰ پسر) بود که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای طبقه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ای شامل چهار بخش بود تحمل ابهام یادگیری (۱۶ سوال)، خودنظم دهی یادگیری (۱۴ سوال)، استفاده از هوش مصنوعی یا روبوریاضی (۱۲ سوال) و عملکرد حل مسئله ریاضی (۲۰ سوال). داده های پژوهش با استفاده از تحلیل مسیر و مدل یابی معادلات ساختاری مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که تحمل ابهام یادگیری اثر مستقیم و معناداری بر عملکرد حل مسئله ریاضی دارد. همچنین تحمل ابهام به طور معناداری با خودنظم دهی یادگیری و میزان استفاده از ابزار هوش مصنوعی مرتبط است. یافته ها نشان دادند که خودنظم دهی یادگیری و استفاده از هوش مصنوعی نقش میانجی در رابطه بین تحمل ابهام و عملکرد حل مسئله ایفا می کنند؛ با این حال، قدرت میانجی گری خودنظم دهی یادگیری بیشتر از استفاده از روبوریاضی بود. شاخص های برازش مدل نیز حاکی از برازش مناسب مدل مفهومی پژوهش با داده ها بودند. به طور کلی نتایج نشان داد که تحمل ابهام یادگیری، خودنظم دهی و بهره گیری از فناوری های هوش مصنوعی از عوامل موثر در بهبود عملکرد حل مسئله ریاضی دانش آموزان هستند. بر این اساس، توجه هم زمان به تقویت مهارت های شناختی و هیجانی دانش آموزان در کنار استفاده هدفمند از ابزارهای هوشمند آموزشی می تواند به ارتقای کیفیت یادگیری ریاضی در دوره ابتدایی کمک کند.

کلیدواژه ها:

تحمل ابهام یادگیری ، خودنظم دهی یادگیری ، هوش مصنوعی آموزشی ، روبوریاضی ، عملکرد حل مسئله ریاضی.