پیش بینی خودخاموشی بر اساس ذهن آگاهی در دانش آموزان دختر متوسطه دوم شهر قم

هدف پژوهش حاضر، پیش بینی خودخاموشی بر اساس ذهن آگاهی در دانش آموزان دختر متوسطه دوم شهر قم بود. روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر متوسطه دوم شهر قم در سال ۱۴۰۵-۱۴۰۴ به تعداد ۱۶۵۶۰ نفر بودند حجم نمونه ۲۰۰ نفر تعیین و به روش نمونه گیری در دسترس به شیوه آنلاین انتخاب شدند. برای جمع آوری داده های مورد نیاز از پرسشنامه خودخاموشی جک (۱۹۹۱) و پرسشنامه ذهن آگاهی بائر و همکاران (۲۰۰۶) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون استفاده شد. نتایج حاصل از ضریب همبستگی نشان داد که بین کل مقیاس ذهن آگاهی و مولفه های مشاهده، توصیف، عمل با آگاهی و عدم قضاوت با خودخاموشی رابطه منفی و معنی داری وجود دارد (۰۱/۰>p)؛ اما رابطه بین عدم واکنش با خودخاموشی معنی دار نبود. همچنین نتایج حاصل از اجرای رگرسیون چندگانه نشان داد که از بین مولفه های ذهن آگاهی، ابعاد مشاهده، توصیف و عمل با آگاهی قادر به پیش بینی خودخاموشی می باشند.

کلیدواژه ها:

ذهن آگاهی ، خودخاموشی ، دانش آموزان.