بررسی اثربخشی آموزش تاب آوری بر امید به زندگی و کاهش استرس ادراک شده ناشی از شوک جنگ در بین دانش آموزان دختر متوسطه اول شهر کرمانشاه

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش تاب آوری بر امید به زندگی و کاهش استرس ادراک شده ناشی از شوک جنگ در بین دانش آموزان دختر متوسطه اول شهر کرمانشاه بود.روش پژوهش به لحاظ هدف کاربردی و از جهت روش شبه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دختر متوسطه اول در شهر کرمانشاه بود که در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ مشغول به تحصیل بودند. روش نمونه گیری به صورت دردسترس بود.بدین ترتیب که تعداد ۳۰ نفر از دانش آموزان دختر پایه نهم به عنوان نمونه آماری انتخاب و از این تعداد ۱۵ نفر از آنها به صورت تصادفی در گروه آزمایش و ۱۵ نفر از آنها در گروه کنترل جایگزین شدند.گردآوری داده ها از طریق پرسشنامه های امید به زندگی اسنایدر و همکاران(۱۹۹۱) و استرس ادراک شده کوهن و همکاران(۱۹۸۳) جمع آوری گردید. پس از انجام پیش آزمون گروه آزمایش در ۱۰جلسه۹۰ دقیقه ای تحت آموزش تاب آوری قرار گرفت. برای آزمون فرضیه ها از تحلیل کوواریانس تک متغیره استفاده شد.یافته ها نشان داد که روش آموزش تاب آوری بر افزایش امید به زندگی (۰.۰۰۵P< ۵/۳۲=F) و کاهش استرس ادراک شده (۰.۰۰۵P< ۲/۲۲=F) دانش آموزان دختر متوسطه اول شهر کرمانشاه اثربخشی معناداری داشته است. بنابراین براساس نتایج حاصل شده پیشنهاد می گردد تا مشاوران و درمانگران از روش آموزش تاب آوری در کنار سایر روش های آموزشی برای بهبود امید به زندگی و کاهش استرس ادراک شده دانش آموزان استفاده کنند.

کلیدواژه ها:

آموزش تاب آوری ، امید به زندگی ، کاهش استرس ادراک شده ، جنگ ، دانش آموزان دختر متوسطه اول