اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر خودکارآمدی، تنظیم هیجان و کیفیت زندگی مادران کودکان با اختلال طیف اتیسم

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر خودکارآمدی، تنظیم هیجان و کیفیت زندگی مادران کودکان دارای اختلال طیف اتیسم انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه مادران کودکان دارای اختلال طیف اتیسم تشکیل دادند که از میان آن ها ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گواه (۱۵ نفر) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس خودکارآمدی عمومی شرر و مادوکس (۱۹۸۲)، تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی و کرایج (۲۰۰۶) و فرم کوتاه پرسش نامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی (WHOQOL-BREF، ۲۶ گویه ای) بود. گروه آزمایش تحت ۸ جلسه مداخله درمانی مبتنی بر شفقت (بر اساس بسته درمانی گیلبرت، ۲۰۰۹) قرار گرفت، درحالی که گروه گواه مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری (MANCOVA) و تک متغیری (ANCOVA) تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که تفاوت معناداری بین دو گروه آزمایش و گواه در متغیرهای خودکارآمدی، راهبردهای تنظیم شناختی هیجان و کیفیت زندگی مادران وجود دارد (۰۵/۰>p). بر اساس این یافته ها، درمان مبتنی بر شفقت می تواند به عنوان مداخله ای روان شناختی، کارآمد و مبتنی بر شواهد جهت بهبود سلامت روان و توانمندسازی مادران کودکان دارای اختلال طیف اتیسم مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر شفقت ، خودکارآمدی ، تنظیم شناختی هیجان ، کیفیت زندگی ، اختلال طیف اتیسم