اثربخشی بازی درمانی گروهی بر بهبود تعاملات اجتماعی دانش آموزان با اختلالات ارتباطی

هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی بازی درمانی گروهی بر بهبود تعاملات اجتماعی دانش آموزان مبتلا به اختلالات ارتباطی بود.پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان مقطع ابتدایی با اختلالات ارتباطی در شهر مشهد در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. تعداد ۳۰ دانش آموز به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گروه گواه (۱۵ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه (هفته ای دو جلسه) تحت مداخله بازی درمانی گروهی قرار گرفتند، در حالی که گروه گواه مداخله ای دریافت نکرد. ابزار گردآوری داده ها «پرسشنامه مهارت های اجتماعی ماتسون» (MSRS) بود که در مراحل پیش آزمون و پس آزمون توسط والدین و معلمان تکمیل شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) مورد تحلیل قرار گرفتند.نتایج نشان داد که بازی درمانی گروهی تاثیر معناداری بر بهبود مولفه های تعاملات اجتماعی (شامل رفتارهای جامعه پسند، برقراری ارتباط و کاهش پرخاشگری) در گروه آزمایش داشته است (P<۰.۰۱). میانگین نمرات تعاملات اجتماعی دانش آموزان گروه آزمایش در پس آزمون نسبت به پیش آزمون افزایش معناداری را نشان داد، در حالی که در گروه گواه تغییر قابل توجهی مشاهده نشد.نتیجه گیری: بازی درمانی گروهی به دلیل فراهم کردن محیطی امن و تعاملی، بستری مناسب برای تمرین مهارت های اجتماعی و کاهش اضطراب ارتباطی فراهم می کند. بنابراین، پیشنهاد می شود معلمان و مشاوران مدارس از رویکرد بازی درمانی گروهی به عنوان یک مداخله موثر جهت تقویت مهارت های اجتماعی دانش آموزان با اختلالات ارتباطی استفاده نمایند.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی گروهی ، تعاملات اجتماعی ، اختلالات ارتباطی ، دانش آموزان.