بررسی تاثیر آموزش واژگان از طریق داستان گویی بر یادگیری زبان انگلیسی

هدف اصلی پژوهش حاضر، بررسی و تحلیل تاثیر روش داستان گویی بر فرآیند یادگیری و یادداری واژگان زبان انگلیسی به عنوان زبان دوم یا خارجی است. یادگیری واژگان به عنوان یکی از ارکان اصلی تسلط بر هر زبانی، همواره با چالش هایی نظیر فراموشی سریع، عدم درک کاربرد واژه در بافت و کاهش انگیزه فراگیران همراه بوده است. روش های سنتی مبتنی بر تکرار و حفظ کردن لیست های لغت، اغلب در ایجاد یک ارتباط معنادار بین واژه و مفهوم آن در ذهن فراگیر ناتوان هستند. این مقاله با اتخاذ روش پژوهش مروری-کتابخانه ای و با تحلیل نظام مند پژوهش های معتبر داخلی و خارجی انجام شده در یک دهه اخیر، به ارزیابی ابعاد شناختی، عاطفی و اجتماعی-فرهنگی داستان گویی به عنوان یک ابزار آموزشی قدرتمند می پردازد. یافته های حاصل از بررسی پیشینه پژوهشی نشان می دهد که داستان گویی از طریق فراهم آوردن بافت غنی و معنادار، فعال سازی طرحواره های ذهنی، کاهش اضطراب زبانی و افزایش انگیزه، به طور قابل توجهی به بهبود درک عمیق، ماندگاری طولانی مدت واژگان و توانایی استفاده صحیح از آن ها در موقعیت های واقعی کمک می کند. همچنین، ظهور داستان گویی دیجیتال به عنوان یک رویکرد نوین، با تلفیق عناصر چندرسانه ای و تعاملی، این تاثیرات مثبت را دوچندان کرده است. در نهایت، این مقاله با جمع بندی یافته ها، پیشنهادهای کاربردی برای معلمان، طراحان برنامه های درسی و پژوهشگران آتی جهت بهره گیری موثر از این راهبرد آموزشی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

آموزش واژگان ، داستان گویی ، یادگیری زبان انگلیسی ، روش روایی ، یادگیری مبتنی بر بافت ، انگیزش