بررسی رابطه بین سواد دیجیتال معلمان و کیفیت تعاملات کلاسی در مدارس هوشمند شهر دهدشت

در نظام های آموزشی نوین، گذار از پارادایم سنتی به سمت مدارس هوشمند، ضرورتی اجتناب ناپذیر یافته است؛ با این حال، صرف تجهیز مدارس به ابزارهای فناورانه بدون ارتقای توانمندی های انسانی، منجر به شکاف دیجیتال آموزشی شده است. مسئله اصلی این پژوهش، واکاوی نقش میانجی سواد دیجیتال معلمان در بهبود کیفیت تعاملات کلاسی است. هدف غایی تحقیق، بررسی رابطه بین سطح سواد دیجیتال معلمان و ابعاد مختلف تعاملات (عاطفی، شناختی و مدیریتی) در محیط های یادگیری هوشمند مقطع ابتدایی است تا مشخص شود چگونه مهارت های فنی و پداگوژیک معلمان می تواند به غنی سازی روابط انسانی در کلاس منجر شود.این پژوهش از منظر هدف، کاربردی و از منظر روش، توصیفی-تحلیلی با رویکرد تطبیقی و مقایسه ای است. جامعه آماری شامل کلیه معلمان مدارس شهر دهدشت می باشد که با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند، گروه هایی با سطوح مختلف سواد دیجیتال انتخاب شده و کیفیت تعاملات کلاسی آن ها مورد مقایسه قرار گرفته است.نتایج تحلیل ها نشان داد که بین سواد دیجیتال معلمان و کیفیت تعاملات کلاسی رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد. معلمان با سواد دیجیتال بالا، نه تنها در مدیریت فنی کلاس موفق ترند، بلکه توانایی بالاتری در ایجاد محیط های یادگیری مشارکتی و حمایت گرانه دارند. در مقابل، کمبود سواد دیجیتال منجر به «تدریس ماشینی» و کاهش عمق تعاملات انسانی شده است. یافته های تطبیقی تایید می کند که کیفیت تعامل در کلاس های معلمان توانمند از نظر دیجیتالی، به شکلی معنادار از کلاس های سنتی-هوشمند بالاتر است.

کلیدواژه ها:

سواد دیجیتال معلمان ، تعاملات کلاسی ، مدارس هوشمند ، آموزش ابتدایی ، تحلیل تطبیقی.