بررسی بکار گیری آموزش ترکیبی بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان دوم متوسطه شهرستان خاش

هدف: هدف از پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی روش آموزش ترکیبی بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان پایه دهم رشته علوم انسانی در درس منطق بود. با توجه به ماهیت انتزاعی و تحلیلی درس منطق و چالش های یادگیری آن در روش های سنتی، این پژوهش به دنبال ارائه راهکاری نوین برای بهبود بازدهی آموزشی است.روش شناسی: پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت و روش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پایه دهم رشته انسانی شهرستان خاش در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که از میان آن ها ۶۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و کنترل (۳۰ نفر) جایگزین شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه استاندارد عملکرد تحصیلی دیبیتز و رندولف (۱۹۹۷) بود. گروه آزمایش به مدت ۴۵ روز تحت آموزش ترکیبی و گروه کنترل به شیوه آموزش سنتی آموزش دیدند. داده های به دست آمده با استفاده از روش تحلیل کوواریانس ANCOVA تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون، تفاوت معناداری بین میانگین نمرات عملکرد تحصیلی گروه آزمایش و کنترل در پس آزمون وجود دارد. میانگین عملکرد تحصیلی گروه آزمایش از ۱۴.۲۰ به ۱۸.۶۷ افزایش یافت، در حالی که این تغییر در گروه کنترل بسیار اندک بود. اندازه اثر به دست آمده (۰.۲۹) حاکی از تاثیر مطلوب و قابل توجه آموزش ترکیبی بر بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان در درس منطق است.

کلیدواژه ها:

عملکرد تحصیلی ، آموزش ترکیبی ، پیشرفت ، دانش آموز