نقش فناوری های سیار و اپلیکیشن های هوشمند در توسعه حرفه ای مستمر معلمان ابتدایی استان گلستان

پژوهش حاضر با هدف واکاوی نقش فناوری های سیار و اپلیکیشن های هوشمند در توسعه حرفه ای مستمر معلمان مقطع ابتدایی استان گلستان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ اجرا شده است. این مطالعه در چارچوب پارادایم پراگماتیستی و با بهره گیری از رویکرد ترکیبی از نوع طرح تبیینی متوالی انجام گرفت. در مرحله کمی، داده ها از طریق پرسشنامه محقق ساخته از ۴۱۲ معلم (با نرخ بازگشت ۹۱.۵ درصد) که به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شده بودند، گردآوری و با استفاده از آزمون های t مستقل، تحلیل واریانس، ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون سلسله مراتبی و مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند. در مرحله کیفی، ۲۳ مصاحبه نیمه ساختاریافته با معلمان منتخب اجرا و متن مصاحبه ها با روش تحلیل مضمونی شش مرحله ای براون و کلارک و با استفاده از نرم افزار MAXQDA تحلیل گردید. یافته های کمی نشان داد که پیام رسان های عمومی با ۸۹.۳ درصد استفاده روزانه، بستر اصلی یادگیری غیررسمی معلمان هستند و خودکارآمدی فناورانه قوی ترین پیش بینی کننده ادراک از اثربخشی است (β = ۰.۴۶). همچنین تفاوت معناداری میان مناطق شهری و روستایی مشاهده شد (η² = ۰.۰۴۲). تحلیل کیفی چهار مضمون اصلی شامل «پیام رسان به مثابه دانشگاه غیررسمی»، «تنهایی حرفه ای و نقش حمایتی فناوری»، «موانع چندلایه» و «آرزوی یادگیری عمیق در برابر مصرف گرایی منفعل» را آشکار ساخت. نتایج نشان می دهد که فناوری های سیار به بخش جدایی ناپذیر اکوسیستم یادگیری حرفه ای معلمان تبدیل شده اند، اما تحقق کامل ظرفیت آن ها مستلزم مداخلات هم زمان زیرساختی، آموزشی و نهادی است.

کلیدواژه ها:

یادگیری سیار ، توسعه حرفه ای معلمان ، فناوری های آموزشی ، معلمان ابتدایی ، استان گلستان ، اپلیکیشن های هوشمند.