بررسی رابطه پذیرش فناوری های نوین آموزشی با عملکرد تدریس معلمان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه پذیرش فناوری های نوین آموزشی با عملکرد تدریس معلمان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ انجام شد. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل معلمان مدارس دولتی و غیردولتی دوره های ابتدایی و متوسطه استان تهران بود که از میان آن ها ۴۲۲ نفر با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای متناسب با حجم انتخاب شدند و در نهایت ۴۰۸ پرسشنامه معتبر تحلیل گردید. ابزار گردآوری داده ها دو پرسشنامه محقق ساخته برای سنجش پذیرش فناوری (شامل مولفه های سودمندی ادراک شده، سهولت استفاده ادراک شده، خودکارآمدی فناورانه و نگرش به فناوری) و عملکرد تدریس (شامل ابعاد طراحی آموزشی، اجرای تدریس، مدیریت کلاس و ارزشیابی) بود که روایی و پایایی آن ها تایید شد. تحلیل داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون چندگانه، آزمون t مستقل و مدل سازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) انجام شد. یافته ها نشان داد بین پذیرش فناوری های نوین آموزشی و عملکرد تدریس معلمان رابطه مثبت و معنادار وجود دارد (r=۰/۵۴، β=۰/۵۷) و این رابطه پس از کنترل متغیرهای زمینه ای نیز پایدار است. در میان مولفه های پذیرش، خودکارآمدی فناورانه قوی ترین پیش بینی کننده عملکرد تدریس بود (β=۰/۳۵). همچنین رابطه مذکور در معلمان کم سابقه قوی تر از معلمان پرسابقه بود و معلمان مدارس غیردولتی سطح پذیرش و عملکرد بالاتری نشان دادند. تحلیل کیفی موانع نیز نشان داد ضعف زیرساخت فنی و کمبود زمان مهم ترین چالش ها هستند. نتایج بر ضرورت تقویت خودکارآمدی فناورانه، رفع موانع زیرساختی و طراحی برنامه های توسعه حرفه ای متمایز بر اساس سابقه تدریس تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

پذیرش فناوری ، عملکرد تدریس ، خودکارآمدی فناورانه ، مدل پذیرش فناوری ، توسعه حرفه ای معلمان ، فناوری های نوین آموزشی