اقدام پژوهی : چگونه توانستم زمان خود را مدیریت کنم؟

در این اقدام پژوهی سعی کردم یک مسئله ی مهم را در عملکرد روزانه ام به صورت دقیق بررسی کنم، اینکه چرا با وجود داشتن زمان، باز هم تمرکزم از هم می پاشد و کارها آن طور که باید پیش نمی روند. در طول این فرایند به این نتیجه رسیدم که مسئله ی اصلی من کمبود زمان نبود، بلکه نشت توجه بود؛ یعنی بخش زیادی از انرژی ذهنی ام نه صرف کار اصلی، بلکه صرف اعلان ها، پیام ها، جابه جایی بین وظایف، افکار مزاحم و درگیری ذهنی با کارهای ناتمام می شد. برای حل این مسئله، یک مداخله ی سه بخشی را اجرا کردم. بخش اول زمان بندی بلوکی بود تا از قبل مشخص کنم چه کاری را، در چه زمانی و در چه موقعیتی انجام می دهم و در نتیجه خستگی ناشی از تصمیم گیری های لحظه ای کمتر شود. بخش دوم اینباکس مرکزی بود تا هر فکر، درخواست یا ورودی جدید را سریع ثبت کنم و ذهنم مجبور نباشد آن ها را در حافظه ی فعال نگه دارد. بخش سوم هم طراحی محیطی بود؛ یعنی تلاش کردم اصطکاک حواس پرتی ها را بالا ببرم، مثلا گوشی را از دسترس خارج کنم و اعلان ها را حذف کنم تا سیستم تمرکزم کمتر در معرض حمله قرار بگیرد. برای بررسی میزان اثر این تغییرات، از مشاهده ی روزانه، ثبت تجربه ها، مصاحبه های نیمه ساختاریافته و یک پرسشنامه استاندارد استفاده کردم و وضعیت قبل و بعد از اجرای این راهکارها را با هم مقایسه کردم. نتایج برای من کاملا معنادار بود؛ واکنش پذیری ام به محرک های بیرونی کمتر شد، ورودم به حالت تمرکز عمیق راحت تر شد، زمان بازیابی توجه بعد از وقفه ها به حدود ۵ دقیقه رسید، آشفتگی ذهنی کاهش پیدا کرد و سیستمم در برابر به هم ریختگی برنامه مقاوم تر شد.

کلیدواژه ها:

مدیریت زمان ، پرسشنامه استاندارد مدیریت زمان بریتون و تسر ، مدیریت توجه ، نشت توجه ، تمرکز ، بلوک بندی زمان ، اینباکس مرکزی ، طراحی محیطی ، حواس پرتی ، بازیابی توجه ، کارهای نیمه تمام ، بهره وری ، اقدام پژوهی ، خودتنظیمی