پیامدهای سبک های فرزندپروری بر خودکنترلی و عملکرد تحصیلی

این پژوهش با هدف بررسی پیامدهای سبک های فرزندپروری بر خودکنترلی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان دبیرستانی شهر رزن انجام شد. روش تحقیق از نوع توصیفی-همبستگی و طرح پژوهش مقطعی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دبیرستان های این شهر بود که نمونه ای از آنان با روش در دسترس انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سبک های فرزندپروری (مقتدرانه، مستبدانه، سهل گیرانه)، مقیاس خودکنترلی و شاخص های عملکرد تحصیلی (مانند معدل) بودند.یافته ها نشان داد که سبک فرزندپروری مقتدرانه با خودکنترلی و عملکرد تحصیلی رابطه مثبت و معنادار دارد، در حالی که سبک های مستبدانه و سهل گیرانه با این دو متغیر رابطه منفی دارند. تحلیل رگرسیون چندگانه نیز نشان داد که سبک های فرزندپروری توانایی پیش بینی معناداری برای خودکنترلی و عملکرد تحصیلی دارند، به گونه ای که سبک مقتدرانه پیش بین مثبت و دو سبک دیگر پیش بین منفی محسوب می شوند.علاوه بر این، نتایج نشان داد که خودکنترلی به عنوان یک متغیر میانجی، نقش مهمی در تبیین رابطه بین سبک های فرزندپروری و عملکرد تحصیلی ایفا می کند. به عبارت دیگر، سبک های تربیتی والدین، ابتدا بر سطح خودکنترلی دانش آموزان اثر گذاشته و سپس از این طریق، موفقیت تحصیلی آنان را تحت تاثیر قرار می دهند.این پژوهش بر اهمیت نقش خانواده در رشد توانایی های خودتنظیمی و موفقیت تحصیلی تاکید می کند و نشان می دهد که سبک فرزندپروری مقتدرانه، با ایجاد تعادل میان محبت، نظارت و قانون مندی، زمینه مساعدی را برای رشد همه جانبه دانش آموزان فراهم می آورد. محدودیت های پژوهش شامل روش نمونه گیری، استفاده از ابزارهای خودگزارشی و ماهیت مقطعی طرح بود که در نتیجه گیری نهایی مدنظر قرار گرفت.

کلیدواژه ها:

سبک های فرزندپروری ، خودکنترلی ، عملکرد تحصیلی ، دانش آموزان دبیرستانی ، رزن.