بررسی یادگیری چندگانه در آموزش مجازی

در سپیده دم هزاره سوم، نظام های آموزشی جهان با یکی از رادیکال ترین دگردیسی های تاریخ خود روبرو شده اند. یادگیری ترکیبی (Blended Learning) که به عنوان تلفیقی هوشمندانه از آموزش حضوری و تجربیات یادگیری آنلاین (Online Learning) تعریف می شود، دیگر نه یک انتخاب لوکس، بلکه یک ضرورت استراتژیک برای بقای آموزشی است (Garrison & Kanuka, ۲۰۰۴). این مدل که به “نرمال جدید” در آموزش عالی و عمومی شهرت یافته، وعده می دهد که انعطاف پذیری، شخصی سازی و دسترسی عادلانه به منابع آموزشی را بهبود بخشد (Graham, ۲۰۰۶; Dziuban et al., ۲۰۱۸).با این حال، زمانی که از لنز کشورهای در حال توسعه (Developing Countries) به این پدیده نگاه می کنیم، تصویر به شدت پیچیده و گاه متناقض می شود. در حالی که کشورهای توسعه یافته در حال بهینه سازی الگوریتم های یادگیری تطبیقی در بستر مدل های ترکیبی هستند، بسیاری از کشورهای در حال توسعه هنوز در خاکریزهای اولیه یعنی “دسترسی پایدار” و “سواد دیجیتال” در حال نبردند (UNESCO, ۲۰۲۱). شکاف دیجیتال (Digital Divide) در این مناطق تنها یک مسئله فنی نیست، بلکه بازتابی از نابرابری های عمیق اقتصادی، اجتماعی و ساختاری است که پیاده سازی هرگونه نوآوری آموزشی را با مقاومت های پیش بینی نشده روبرو می کند (World Bank, ۲۰۲۰).مدل های ترکیبی صرفا اضافه کردن یک لایه تکنولوژی به کلاس های سنتی نیستند؛ بلکه بازطراحی بنیادی تجربه یادگیری با هدف افزایش تعامل (Engagement) و خودفرمانی (Self-regulation) یادگیرنده هستند (Porter et al., ۲۰۱۴). ارینتو (Arinto, ۲۰۱۶) معتقد است که برای کشورهای در حال توسعه، این مدل ها پتانسیل عبور از محدودیت های فیزیکی کلاس های پرجمعیت و کمبود منابع آموزشی فیزیکی را دارند. اما چالش اصلی اینجاست: چگونه می توان مدلی را که در بسترهای غربی و با زیرساخت های پایدار طراحی شده، در اتمسفری که با نوسانات برق، پهنای باند محدود و فقر منابع دیجیتال بومی دست و پنجه نرم می کند،

کلیدواژه ها:

کارورزی ۲ ، اقدام پژوهی ، مدل استنباطی ، دانش پداگوژیک دیجیتال ، تعمیق یادگیری ، ارزشیابی برای یادگیری