مقایسه ی اثربخشی روان درمانی شناختی رفتاری و روان پویشی فشرده کوتاه مدت برای دانشجویان دارای افسردگی اساسی در کلینیک های سرپایی روان پزشکی: یک کارآزمایی تصادفی کنترل شده(مورد مطالعه دانشجویان دارای MDD)

پیشینه: مطالعات بیشتر با ریسک پایین سوگیری در مورد اثربخشی درمان شناختی رفتاری (“رفتاردرمانی شناختی”) و روان درمانی روان پویشی کوتاه مدت (STPP) برای اختلال افسردگی اساسی (MDD) موردنیاز است. این مطالعه، نتایج “رفتاردرمانی شناختی” و STPP را مقایسه می کند و بهبود در هر درمان را با تمرکز بر اندازه های اثر، تغییر قابل اعتماد، میزان ترک درمان و میزان بهبودی، با استفاده از معیارهای ورود گسترده (به عنوان مثال، شرکت کنندگانی که از داروهای ضدافسردگی استفاده می کنند یا دارای افکار خودکشی قوی هستند) بررسی می کند.روش ها: صد دانشجو به طور تصادفی به “رفتاردرمانی شناختی” یا STPP اختصاص داده شدند. به همه دانشجوان یا ۱۶ جلسه هفتگی و به دنبال آن ۳ جلسه تقویتی ماهانه در “رفتاردرمانی شناختی” یا ۲۸ جلسه هفتگی در STPP ارائه شد. معیارهای پیامد اولیه، مقیاس رتبه بندی افسردگی همیلتون (HDRS) و پرسش نامه افسردگی بک -II (BDI-II) بودند. معیارهای پیامد ثانویه، مقیاس سازگاری شغلی و اجتماعی (WSAS)، اختلال اضطراب فراگیر-۷ (GAD-۷)، ارزیابی کلی عملکرد (GAF) و پرسش نامه سلامت فرم کوتاه-۱۲ (SF-۱۲) بودند.نتایج: هیچ تفاوت معناداری در نتایج بین دو گروه درمانی در هیچ یک از معیارها مشاهده نشد. اثرات درون گروهی برای معیارهای پیامد اولیه بزرگ (> ۰.۸) و برای معیارهای پیامد ثانویه متوسط تا بزرگ بود. طبق شاخص تغییر قابل اعتماد (RCI)، ۷۹٪ از دانشجوان به طور قابل اعتمادی در HDRS بهبود یافتند و ۷۶٪ در BDI-II بهبود یافتند، درحالی که به ترتیب ۶٪ و ۱۰٪ به طور قابل اعتمادی بدتر شدند.نتیجه گیری: این یافته ها از این فرض پشتیبانی می کنند که “رفتاردرمانی شناختی” و STPP درمان های به یک اندازه موثری برای دانشجوان مبتلا به اختلالات افسردگی در کلینیک های سرپایی روان پزشکی هستند. علاوه بر این، آنها شواهد اثربخشی “رفتاردرمانی شناختی” و STPP را در این محیط ها تقویت می کنند، درحالی که همچنین تاکید می کنند که همه دانشجوان افسرده به درمان کوتاه مدت پاسخ نمی دهند.

کلیدواژه ها:

افسردگی ، درمان شناختی رفتاری ، روان درمانی روان پویشی کوتاه مدت ، روانکاوی ، اثربخشی ، کلینیک سرپایی