اثر بخشی درمان شناختی رفتاری برتاب آوری و کیفیت زندگی بیماران افسرده دارای افکار خودکشی

مقدمه: اختلال افسردگی اساسی یکی از شایع ترین و مهم ترین اختلالات روان شناختی در جهان است که افزون بر تهدید سلامت روان، ابعاد زیستی، شناختی، هیجانی و اجتماعی فرد را تحت تاثیر قرار داده و می تواند پیامدهای جسمانی قابل توجهی نیز به همراه داشته باشد.. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی درمان شناختی رفتاری برتاب آوری و کیفیت زندگی بیماران افسرده دارای افکار خودکشی انجام شد. روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون – پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی بیماران افسرده دارای افکارخودکشی مراجعه کننده به مراکزمشاوره خوزستان در شش ماه دوم سال ۱۴۰۴ بودند. از بین آنها ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند، انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گروه گواه (۱۵ نفر)، گمارده شدند. افراد گروه آزمایش به مدت ۸جلسه ۹۰ دقیقه ای (هفته ای دوبار) به صورت گروهی برنامه درمانی شناختی رفتاری را دریافت کردند؛ گروه کنترل به مدت دوماه در لیست انتظار قرار گرفت. جهت جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه های تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) و کیفیت زندگی (ویر و شربور، ۱۹۹۲)، استفاده شد. داده های پژوهش با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره، تحلیل شد. یافته ها: یافته های حاصل از پژوهش نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون، بین میانگین نمرات پس آزمون افراد گروه های آزمایش و کنترل در متغیر های تاب آوری و مولفه های کیفیت زندگی (شامل، عملکرد جسمی، عملکرد اجتماعی، ایفای نقش هیجانی، سلامت روانی، سرزندگی و سلامت عمومی)، تفاوت معناداری وجود داشت. نتیجه گیری: درمجموع، با توجه به نتایج این پژوهش می توان گفت که درمان شناختی رفتاری می تواند بر ارتقاء تاب اوری و کیفیت زندگی بیماران دارای افسردگی اساسی که افکار منفی و خودکشی دارند، اثربخش باشد.

کلیدواژه ها:

رفتاردرمانی شناختی ، تاب اوری ، کیفیت زندگی ، افکارخودکشی