مقایسه اثربخشی آموزش تاب آوری و تنظیم هیجان برانعطاف پذیری شناختی افراد دارای افکار خودکشی (یک مطالعه آزمایشی وکاربردی بالینی)

روش: پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی آموزش تاب آوری و تنظیم هیجان برانعطاف پذیری شناختی افراد دارای افکار خودکشی انجام گرفت.روش این مطالعه، آزمایشی و طرح آن پیش آزمون و پس آزمون چند گروهی با گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش را کلیه بیماران مبتلا به افسردگی اساسی دارای افکارخودکشی مراجعه کننده به کلینیک های روان درمانی روانشناسی و مشاوره استان خوزستان در بهار ۱۴۰۵ تشکیل دادند. تعداد ۴۵ نفر از این افراد به روش تصادفی انتخاب و در سه گروه آموزش تاب آوری (۱۵n=)، آموزش تنظیم هیجان (۱۵n=) و گروه گواه (۱۵n=) به تصادف جایگزین شدند. هر سه گروه در مرحله پیش آزمون و پس آزمون به پرسشنامه های جمعیت شناختی، انعطاف پذیری شناختی دن یس و وندروال (۲۰۱۰) پاسخ دادند. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیری و آزمون تعقیبی بن فرونی تجزیه و تحلیل شد.یافته ها : نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که تفاوت آماری معناداری بین سه گروه آموزش تاب آوری، آموزش تنظیم هبجان و کنترل در نمرات انعطاف پذیری شناختی وجود دارد (۰۱/۰ >p). نتایج آزمون تعقیبی نیز نشان داد که آموزش تنظیم هیجان بر افزایش انعطاف پذیری شناختی اثربخشی بیشتری داشت (۰۱/۰ >P).نتیجه گیری: در کل نتایج پژوهش نشان داد که هر دو روش آموزش تاب آوری و تنظیم هیجان بر انعطاف پذیری شناختی افراد دارای افکار خودکشی موثر است.

کلیدواژه ها:

آموزش تاب آوری ، تنظیم هیجان ، انعطاف پذیری شناختی ، خودکشی