بررسی تاثیر هوش مصنوعی دیداری بر احساس تنهایی و اشتیاق تحصیلی در دانش آموزان پایه ششم ابتدایی شهرستان فریدن

هدف از این پژوهش، بررسی تاثیر استفاده از هوش مصنوعی دیداری بر احساس تنهایی و اشتیاق تحصیلی دانش آموزان پایه ششم ابتدایی در شهرستان فریدن بود. این پژوهش از نوع کاربردی و با رویکرد نیمه آزمایشی و طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه ششم ابتدایی شهرستان فریدن در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. نمونه آماری شامل ۳۰ دانش آموز پایه ششم بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و بر اساس معیارهای ورود و خروج، به طور تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل ۱۵ نفره تقسیم شدند. هر دو گروه در مراحل پیش آزمون و پس آزمون به پرسشنامه های احساس تنهایی راسل، پیلوا و فرگوسن (۱۹۷۸) و اشتیاق تحصیلی ویگا (۲۰۱۶) پاسخ دادند. گروه آزمایش، کتاب ریاضی پایه ششم را با استفاده از رویکرد هوش مصنوعی دیداری طی ۸ جلسه آموزشی دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل آموزشی دریافت نکرد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی (فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (تحلیل کوواریانس چندمتغیره) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که در مرحله پس آزمون، تفاوت معناداری بین میانگین نمرات احساس تنهایی و ابعاد آن در دو گروه وجود دارد (P=۰.۰۰۱؛ F=۹۳۳.۰). همچنین، تفاوت معناداری بین میانگین نمرات اشتیاق تحصیلی و ابعاد آن در دو گروه مشاهده شد (P=۰.۰۰۱؛ F=۸۵۳.۰). نتایج این پژوهش نشان داد که به کارگیری رویکرد هوش مصنوعی دیداری در فرایند آموزش، تاثیر مثبت و معناداری بر کاهش احساس تنهایی و افزایش اشتیاق تحصیلی دانش آموزان پایه ششم ابتدایی دارد. این یافته ها بیانگر ظرفیت بالای فناوری های یادگیری هوشمند، به ویژه ابزارهای مبتنی بر پردازش تصویر و تحلیل دیداری، در ارتقای کیفیت تجربه آموزشی و بهبود شاخص های روان شناختی و انگیزشی دانش آموزان است. بر این اساس، استفاده هدفمند از هوش مصنوعی دیداری می تواند به عنوان یک راهبرد نوین آموزشی، مورد توجه سیاست گذاران و طراحان برنامه های درسی در راستای بهبود محیط یادگیری و ارتقای موفقیت تحصیلی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

احساس تنهایی ، اشتیاق تحصیلی ، درس ریاضی ، هوش مصنوعی دیداری.