رابطه ی صمیمیت زوجین و سبک های فرزند پروری با مهارت اجتماعی کودکان مقطع ابتدایی دوره دوم

این پژوهش به بررسی رابطه بین صمیمیت زوجین و سبک های فرزندپروری با مهارت های اجتماعی کودکان در مقطع ابتدایی دوره دوم (پسران) در منطقه ۴ استان قم پرداخته است. اهمیت این تحقیق از دو جنبه نظری و عملی قابل توجه است؛ از منظر نظری، این پژوهش با تمرکز بر عوامل خانوادگی موثر بر رشد اجتماعی کودکان، به غنای دانش موجود در این حوزه کمک می کند. از منظر عملی، نتایج این تحقیق می تواند مبنایی برای ارائه راهکارهای مداخله ای و آموزشی به والدین و متخصصان جهت ارتقاء مهارت های اجتماعی کودکان فراهم آورد. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه کودکان پسر دوره دوم ابتدایی منطقه ۴ استان قم بوده و با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس و حجم نمونه ۵۵۰ نفر، داده ها جمع آوری شده است. ابزار اصلی سنجش، پرسشنامه مهارت های اجتماعی (MESSY) ماتسون و همکاران (۱۹۸۳) بوده است که ابعاد مختلف مهارت های اجتماعی، رفتارهای غیر اجتماعی، پرخاشگری، و ارتباط با همسالان را می سنجد. با وجود استخراج بخش هایی از روش پژوهش، جزئیات کامل یافته های آماری و بخش بحث و نتیجه گیری نهایی هنوز به طور کامل در دسترس نیست. این تحقیق در پی آن است که مشخص نماید آیا بین کیفیت روابط زناشویی والدین (صمیمیت زوجین)، نحوه فرزندپروری آن ها، و میزان برخورداری کودکان از مهارت های اجتماعی ارتباط معناداری وجود دارد یا خیر.

کلیدواژه ها:

صمیمیت زوجین ، فرزند پروری ، مهارت اجتماعی ، کودکان ، ابتدایی دوره دوم