رابطه چندگانه نشخوار ذهنی، انگیزش پیشرفت، ناگویی هیجانی با خودناتون سازی تحصیلی در دانش آموزان دختر متوسطه اول شهر دزفول

هدف پژوهش حاضر، رابطه چندگانه نشخوار ذهنی، انگیزش پیشرفت، ناگویی هیجانی با خودناتون سازی تحصیلی در دانش آموزان دختر متوسطه اول شهر دزفول بود. روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر متوسطه اول شهر دزفول در سال تحصیلی۱۴۰۵- ۱۴۰۴ است که نمونه ای به حجم ۲۶۰ نفر از دانش آموزان، با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای مرحله ای انتخاب شد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه نشخوار ذهنی نولن هوکسما و مارو (نولن–هوکسما و مارو، ۱۹۹۱)، انگیزش پیشرفت (مک کللند)، ناگویی هیجانی تورنتو (بگبی، پارکر و تیلور، ۱۹۹۴) و پرسشنامه خودناتوان سازی تحصیلی جونز و رودوالت (۱۹۸۲) استفاده شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون ورود مکرر و از طریق نرم افزار SPSS مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد که بین نشخوار ذهنی و ناگویی هیجانی با خودناتوان سازی تحصیلی رابطه مثبت و معنادار و بین انگیزش پیشرفت و خودناتوان سازی تحصیلی رابطه منفی و معنادار وجود دارد. همچنین، نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که نشخوار ذهنی، انگیزش پیشرفت و ناگویی هیجانی توانایی پیش بینی معنادار خودناتوان سازی تحصیلی را دارند و ترکیب این متغیرها بخش قابل توجهی از واریانس خودناتوان سازی تحصیلی دانش آموزان را تبیین می کند. بر اساس یافته های پژوهش، افزایش نشخوار ذهنی و ناگویی هیجانی و کاهش انگیزش پیشرفت می تواند با افزایش گرایش به خودناتوان سازی تحصیلی همراه باشد (۰۵/۰>p).

کلیدواژه ها:

انگیزش پیشرفت ، خودناتوان سازی تحصیلی ، ناگویی هیجانی ، نشخوار ذهنی.