رابطه بین خودتنظیمی در یادگیری با اهمال کاری تحصیلی دانش آموزان دختر مقطع دوم متوسطه شهر دزفول

هدف پژوهش حاضر، رابطه بین خودتنظیمی در یادگیری با اهمال کاری تحصیلی دانش آموزان دختر مقطع دوم متوسطه شهر دزفول بود. روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر مقطع دوم متوسطه شهر دزفول در سال تحصیلی۱۴۰۵- ۱۴۰۴ است که نمونه ای به حجم ۳۷۰ نفر از دانش آموزان، با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای مرحله ای انتخاب شد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه اهمال کاری تحصیلی لی، خودتنظیمی در یادگیری پینتریچ و همکاران (۱۹۹۱)، استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون صورت گرفت. یافته ها نشان داد که بین خودتنظیمی در یادگیری با اهمال کاری تحصیلی رابطه منفی و معناداری وجود دارد (۰۵/۰>p). نتایج بیانگر ۶/۱۲ درصد از واریانس متغیر اهمال کاری تحصیلی آزمودنی ها توسط مولفه های خودتنظیمی در یادگیری می باشد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی در یادگیری ، اهمال کاری تحصیلی ، برنامه ریزی یادگیری ، نظارت و پایش یادگیری ، تنظیم و کنترل تلاش