رابطه شادکامی با اضطراب زنان پرستار شهرستان گنبدکاووس

هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه شادکامی با سطح اضطراب زنان پرستار شهرستان گنبدکاووس در سال ۱۴۰۴ بود. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زنان پرستار شهر گنبدکاووس به تعداد ۱۳۴۰ نفر بود که از میان آنان ۳۰۲ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه اضطراب بک (BAI) و پرسشنامه شادکامی آکسفورد استفاده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ و آزمون های آماری ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندمتغیره مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد که بین شادکامی و سطح اضطراب زنان پرستار رابطه ای منفی و معنادار وجود دارد؛ به این معنا که با افزایش میزان شادکامی، سطح اضطراب کاهش می یابد. همچنین بررسی ابعاد شادکامی نشان داد که تمامی ابعاد شامل رضایت از خود، لذت، خودباوری، خونسردی، کنترل و خودکارآمدی با اضطراب رابطه منفی و معنادار دارند. بیشترین رابطه معکوس مربوط به رضایت از خود با ضریب همبستگی ۰/۵۱- بود. بر اساس یافته های پژوهش، افزایش شادکامی و تقویت مولفه های آن می تواند در کاهش اضطراب زنان پرستار و بهبود وضعیت روان شناختی آنان نقش داشته باشد.

کلیدواژه ها:

شادکامی ، اضطراب ، زنان پرستار ، رضایت از خود ، خودباوری ، خودکارآمدی.