سکوت سازمانی در مدارس: یک مرور پژوهشی

پدیده سکوت سازمانی در مدارس، به عنوان مانعی جدی در مسیر اثربخشی و توسعه، موضوع این پژوهش مروری است. سکوت سازمانی به وضعیتی اطلاق می شود که کارکنان (معلمان و کادر اداری) به دلیل ترس از پیامدهای منفی، عدم اطمینان از واکنش مدیران، یا احساس بی اهمیت بودن نظراتشان، از بیان ایده ها، نگرانی ها، پیشنهادات یا گزارش مشکلات خودداری می کنند. این رفتار، که ریشه در عواملی چون فرهنگ سازمانی نامناسب، سبک های رهبری اقتدارگرا یا بوروکراتیک، فقدان امنیت روانی، و عدم وجود سازوکارهای موثر برای ابراز عقیده دارد، پیامدهای زیان باری برای مدارس به همراه دارد. برای مقابله با این چالش، پژوهش حاضر بر ضرورت اتخاذ راهکارهایی تاکید دارد که شامل بازنگری در سبک های رهبری و حرکت به سمت رهبری خدمتگزار و اخلاقی، ایجاد فضایی امن و حمایتی برای بیانگری کارکنان، تقویت فرهنگ سازمانی مبتنی بر اعتماد و شفافیت، و توانمندسازی معلمان و کادر اداری است. همچنین، طراحی و اجرای برنامه های آموزشی و مداخله ای برای افزایش آگاهی نسبت به اهمیت ابراز عقیده و کاهش موانع روانی و سازمانی آن، ضروری به نظر می رسد. این پژوهش، ضمن جمع بندی یافته های پیشین، پیشنهاداتی برای تحقیقات آتی در راستای طراحی و آزمون اثربخشی مداخلات عملی در مدارس ارائه می دهد تا به بهبود محیط های یاددهی-یادگیری و ارتقای سلامت سازمانی مدارس یاری رساند.

کلیدواژه ها:

سکوت سازمانی ، مدارس ، رهبری آموزشی ، امنیت روانی.