تاثیر آموزش مهارت های مثبت اندیشی بر اضطراب وجودی و جهت گیری زندگی در دانش آموزان پسر دوره اول متوسطه شهرستان یزد سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲

تحول زندگی بشری در اثر پیشرفت صنایع و علوم، روابط انسانی به ویژه در محیط تحصیلی را تحت تاثیر قرار داده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش مهارت های مثبت اندیشی بر اضطراب وجودی و جهت گیری زندگی در دانش آموزان پسر دوره اول متوسطه شهرستان یزد انجام شده است. این پژوهش به روش نیمه آزمایشی و با طرح پیش آزمون- پس آزمون با یک گروه آزمایشی اجرا شد. ابتدا از بین کلیه مدارس پسرانه دوره اول متوسطه شهر یزد با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای در مجموع ۳۰ نفر در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) انتخاب شدند. سپس از هر دو گروه پیش آزمون اضطراب وجودی و جهت گیری زندگی به عمل آمد، دوره آموزشی به مدت ۸ جلسه ۲ ساعته طی ۶ هفته متوالی برای گروه آزمایش اجرا شد و در نهایت پس آزمون برای هر دو گروه اجرا شد. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه اضطراب وجودی بک (۱۹۹۸) و جهت گیری آینده سگینر، نورمی و پول (۲۰۰۷) بود. برای تحلیل داده ها، آزمون تحلیل کواریانس در سطح الفای ۰.۰۵ = و با استفاده از نرم افزار SPSS۲۶ استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که آموزش مثبت اندیشی به طور معنی داری اضطراب وجودی دانش آموزان را کاهش می دهد. همچنین آموزش مثبت اندیشی به طور معناداری، جهت گیری تحصیلی، شغلی، آینده من و جهت گیری خانواده و ازدواج دانش آموزان را افزایش می دهد. در نتیجه آموزش مثبت اندیشی به عنوان یکی از موثرترین راهکارهای کاهش اضطراب وجودی و افزایش جهت گیری زندگی دانش آموزان دوره اول متوسطه شهر یزد عمل می کند.

کلیدواژه ها:

آموزش مثبت اندیشی ، اضطراب وجودی ، جهت گیری زندگی ، دانش آموزان دوره اول متوسطه