پیش بینی سازش یافتگی تحصیلی براحساس تعلق به مدرسه و هیجانات تحصیلی دانش آموزان متوسطه اول شهر ساری

هدف پژوهش حاضر پیش بینی سازش یافتگی تحصیلی براحساس تعلق به مدرسه و هیجانات تحصیلی دانش آموزان متوسطه اول شهر ساری بوده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از لحاظ شیوه جمع آوری داده ها و تحلیل آن ها، توصیفی و از نوع همبستگی بود. کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه اول ناحیه یک شهر ساری به تعداد ۲۴۵۱ نفر (۱۳۶۰دختر و ۱۰۹۱پسر) در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بودند. روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای استفاده شد. حجم نمونه پژوهش با استفاده از فرمول کوکران و با در نظر گرفتن سطح خطای ۰٫۰۵ و سطح اطمینان ۹۵ درصد ۳۳۲ نفر تعیین شد. روش گردآوری داده ها به صورت کتابخانه ای و میدانی بوده است. ابزار جمع آوری اطلاعات در پژوهش حاضر، چهار پرسشنامه استاندارد شامل: احساس تعلق به مدرسه بری و همکاران (۲۰۰۴)، هیجانات تحصیلی (پیشرفت) پکران و همکاران ۲۰۰۲ و سازگاری تحصیلی بیکر و سریاک (۱۹۸۴) بود. تجزیه و تحلیل داده ها در دو بخش توصیفی (فراوانی، درصد فراوانی، نمودار) و آمار استنباطی (آزمون کولموگروف-اسمیرنف ، و رگرسیون) به وسیله نرم افزار SPSS انجام شده است. نتایج نشان داد که بین احساس تعلق به مدرسه با سازش یافتگی تحصیلی دانش آموزان متوسطه اول شهر ساری همبستگی مثبت و معناداری باشد. بین هیجانات مثبت تحصیلی با سازش یافتگی تحصیلی دانش آموزان متوسطه اول شهر ساری همبستگی مثبت و معنادار و بین هیجانات منفی تحصیلی با سازش یافتگی تحصیلی دانش آموزان متوسطه اول شهر ساری همبستگی منفی و معناداری وجود دارد. احساس تعلق به مدرسه با ضریب تاثیر(۳۹۰/۰)، هیجانات منفی تحصیلی با ضریب تاثیر(۰۴۹/۰-) و هیجانات مثبت تحصیلی با ضریب تاثیر (۶۷۷/۰) قادر می باشد تا سهمی از سازش یافتگی تحصیلی در دانش آموزان را تبیین نماید و بیشترین تاثیر در سازش یافتگی تحصیلی در دانش آموزان را هیجانات مثبت تحصیلی دارد.

کلیدواژه ها:

احساس تعلق به مدرسه ، هیجانات تحصیلی ، سازش یافتگی تحصیلی