مطالعه ای جامع بر روش تدریس میکرولرنینگ -یادگیری خرد

تحول شگرف فناوری های ارتباطی و تغییر در سبک زندگی دیجیتال فراگیران، بازنگری در الگوهای سنتی آموزش را به یک ضرورت انکارناپذیر تبدیل کرده است. هدف پژوهش حاضر، تبیین و تحلیل بنیادین اثربخشی روش تدریس میکرولرنینگ ( یادگیری خرد) بر شاخص های کلیدی یادگیری از جمله مدیریت بار شناختی، انگیزش تحصیلی، پایداری حافظه و میزان ماندگاری اطلاعات در حافظه بلندمدت فراگیران است. این مطالعه با اتکا به رویکرد توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از روش سنتز پژوهی سامان یافته است. فرآیند گردآوری داده ها مبتنی بر جستجوی پیشرفته و نظام مند در پایگاه های اطلاعاتی معتبر بین المللی و همچنین پایگاه های مرجع داخلی در بازه زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۶ بوده است. پس از غربالگری ثانویه اسناد بر اساس معیارهای ورود و خروج، محتوای مقالات منتخب با استفاده از مدل تحلیل مضمون طی سه مرحله کدگذاری اولیه، استخراج مضامین فرعی و تدوین مضامین اصلی تم های محوری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. در این راستا، تکنیک سنتز کیفی جهت هم افزایی یافته های متناقض و همسو به کار گرفته شد. یافته های تفصیلی پژوهش نشان داد که روش میکرولرنینگ از طریق تکنیک تقطیع اطلاعات به ریزواحدهای مستقل، بار شناختی اضافه را به حداقل رسانده و بهره وری حافظه فعال را بیشینه می سازد. پایداری اطلاعات در این روش از طریق فعال سازی الگوریتم های تکرار با فاصله گذاری حاصل شده و به طرز موثری بر منحنی فراموشی ابینگهاوس غلبه می کند. افزون بر این، ایجاد چرخه پاداش فوری دوپامینی در ساختار ماژول های دانش، انگیزش درونی فراگیران را ارتقا می دهد.

کلیدواژه ها:

میکرولرنینگ ، یادگیری خرد ، روش تدریس ، یادگیری ، دوره ابتدایی.