سواد عاطفی در دانش آموزان: رویکردها و چالش ها

سواد عاطفی یکی از ابعاد مهم رشد همه جانبه دانش آموزان است که به توانایی شناخت، درک، مدیریت و به کارگیری هیجانات در تعاملات فردی و اجتماعی اشاره دارد. هدف این مقاله بررسی مفهوم سواد عاطفی، مولفه های آن، رویکردهای آموزشی مرتبط، چالش های موجود در نظام آموزشی و راهکارهای عملی برای ارتقای آن در مدارس است. روش این پژوهش مروری–تحلیلی بوده و با استفاده از منابع معتبر علمی داخلی و خارجی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که سواد عاطفی از مولفه هایی مانند خودآگاهی، خودتنظیمی، آگاهی اجتماعی، مهارت های ارتباطی و تصمیم گیری مسئولانه تشکیل شده است. همچنین، نقش مدرسه، معلمان و خانواده در شکل گیری این مهارت ها بسیار تعیین کننده است. برنامه های یادگیری اجتماعی–عاطفی (SEL) از موثرترین رویکردها برای تقویت سواد عاطفی در محیط های آموزشی محسوب می شوند و می توانند موجب بهبود عملکرد تحصیلی، کاهش مشکلات رفتاری و ارتقای سلامت روان دانش آموزان شوند .با این حال، چالش هایی مانند کمبود آموزش تخصصی معلمان، تمرکز بیش از حد بر آزمون ها و محدودیت های برنامه درسی، اجرای موثر این برنامه ها را با دشواری مواجه کرده است. در نتیجه، تقویت سواد عاطفی نیازمند رویکردی جامع و هماهنگ میان خانه، مدرسه و سیاست گذاران آموزشی است.در نهایت، سواد عاطفی به عنوان یکی از ارکان اساسی آموزش نوین، نقش مهمی در پرورش دانش آموزانی سازگار، مسئولیت پذیر و دارای سلامت روان مطلوب دارد.

کلیدواژه ها:

سواد عاطفی ، یادگیری اجتماعی–عاطفی ، دانش آموزان ، مهارت های هیجانی ، آموزش و پرورش