پیامدهای روانی آموزشی جنگ بر یادگیری دانش آموزان

جنگ و بحران های ناشی از آن بر جنبه های مختلف زندگی کودکان اثرگذار است و نظام های آموزشی را با چالش های جدی روبه رو می کند. پژوهش حاضر به بررسی پیامدهای روانی–آموزشی جنگ بر یادگیری دانش آموزان می پردازد و نشان می دهد که عوامل تنیدگی زا مانند ناامنی، تجربه های آسیب زا، جابه جایی های اجباری و اختلال در ساختارهای آموزشی، مستقیما بر کارکردهای شناختی، انگیزش تحصیلی و توانایی تمرکز کودکان تاثیر می گذارند. در ایران، تکیه بر دو بستر «شبکه ملی آموزش تلویزیونی» و «پلتفرم شاد» امکان استمرار نسبی آموزش را در شرایط بحرانی فراهم کرده است. تلویزیون با پوشش گسترده و برنامه ریزی زمان بندی شده، می تواند از گسست کامل فرایند یادگیری جلوگیری کند؛ در حالی که شاد با فراهم کردن تعامل آموزشی، ارتباط روزانه معلمان و دانش آموزان و ارائه محتوای آنلاین و آفلاین، نقش تکمیلی و تعاملی این منظومه را بر عهده دارد. یافته ها نشان می دهد که هرچند این سازوکارها بخشی از خلا ناشی از اختلالات آموزشی را جبران می کنند، اما پیامدهای روانی جنگ همچنان اثرات قابل توجهی بر پیشرفت تحصیلی، ثبات هیجانی و مشارکت یادگیرندگان برجای می گذارد. نتیجه گیری کلی این است که برای کاهش اثرات روانی–شناختی جنگ بر کودکان، لازم است حمایت های روانی–اجتماعی در کنار سازوکارهای آموزشی رسمی تقویت شود تا امکان یادگیری پایدار و تاب آور فراهم گردد.

کلیدواژه ها:

پیامدهای روانی ، یادگیری دانش آموزان ، جنگ ، آموزش در بحران ، شبکه تلویزیونی آموزش.