تاثیر مداخلات مبتنی بر روانشناسی مثبت نگر بر افزایش احساس معنا در زندگی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر مداخلات مبتنی بر رویکرد روان شناسی مثبت نگر بر افزایش احساس معنا در زندگی انجام شده است. در دهه های اخیر، روان شناسی مثبت نگر به عنوان پارادایمی نوین در مقابل رویکردهای مرضی محور، بر ظرفیت های درونی انسان همچون امید، خوش بینی، قدردانی و معنا تاکید دارد. احساس معنا در زندگی از متغیرهای کلیدی سلامت روان و بهزیستی روان شناختی است که فقدان آن با اختلالاتی نظیر افسردگی، اضطراب و احساس پوچی همراه است. در این مقاله مروری، یافته های حاصل از ۳۵ مطالعه تجربی و نیمه تجربی که در بازه زمانی ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ در پایگاه های معتبر علمی منتشر شده اند، تحلیل و ترکیب شده اند. نتایج نشان می دهد که مداخلاتی نظیر برنامه های قدردانی، نگارش خاطرات مثبت، تمرینات معنابخشی، و پروتکل های مبتنی بر نقاط قوت شخصیت، به طور معنی داری نمرات احساس معنا در زندگی شرکت کنندگان را نسبت به گروه های کنترل افزایش داده اند. بیشترین اندازه اثر مربوط به مداخلات تلفیقی با رویکرد وجودی و معنوی بوده است. همچنین، پایداری اثرات این مداخلات در پیگیری های سه و شش ماهه تایید شده است. بر اساس یافته ها، مداخلات مثبت نگر از طریق بازسازی شناختی مثبت، تقویت انسجام هدف مند، و افزایش درک فرد از مشارکت در امور فراتر از خود، به ارتقای معنای زندگی می انجامند. در پایان، محدودیت های پژوهش های موجود و پیشنهادهایی برای مداخلات آینده ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

روان شناسی مثبت نگر ، احساس معنا در زندگی ، مداخلات معنابخش ، بهزیستی روان شناختی ، معنا درمانی مثبت نگر