پیش بینی خودناتوان سازی تحصیلی بر اساس جهت گیری هدف و ابعاد شخصیت

هدف پژوهش حاضر پیش بینی خودناتوان سازی تحصیلی بر اساس جهت گیری هدف و ابعاد شخصیت بود. جامعه آماری کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر صحنه بود که از طریق روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای تعداد ۲۹۷ دانش آموزانتخاب شدند. در این مطالعه جهت بررسی متغیرهای پژوهش از پرسشنامه های ویژگی های شخصیتی کاستا و مک کری(۱۹۹۲)، جهت گیری هدف(الیوت و مک گریگور، ۲۰۰۱) و مقیاس خودناتوان سازی تحصیلی میگلی، کاپلان و میدلتون (۲۰۰۱) استفاده شد. جهت تحلیل داده ها از روش آماری ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام استفاده شد. نتایج نشان داد که بین نمره کلی خودناتوان سازی با نمره بعد روان آزرده خویی رابطه ی مثبت و معنادار و بین ابعاد موافق بودن و باوجدن بودن با خودناتوان سازی رابطه منفی و معناداری وجود دارد. بین نمره کلی خودناتوان سازی با نمره بعد تسلط گرایشی رابطه ی منفی و معنادار و بین ابعاد عملکرد گرایشی و عملکرد اجتنابی با خودناتوان سازی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. نتایج رگرسیون گام به گام نشان داد که متغیرهای موافق بودن و باوجدان بودن توانستند خودناتوان سازی تحصیلی را به صورت منفی و معنادار و نوروزگرایی، خودناتوان سازی تحصیلی را به صورت منفی و معناداری پیش بینی کردند. بعد تسلط گرایشی خودناتوان سازی تحصیلی را به صورت منفی و معنادار و بعد عملکرد اجتنابی، خودناتوان سازی تحصیلی را به صورت مثبت و معناداری پیش بینی کردند. با توجه به این یافته ها می توان گفت با افزایش نمره روان آزرده خویی، خودناتوان سازی افزایش ، ولی با افزایش نمره موافق بودن و باوجدان بودن، خودناتوان سازی کاهش می یابد. همچنین با افزایش نمره جهت گیری تسلط گرایشی خودناتوان سازی کاهش ولی با افزایش نمره عملکرد اجتنابی حودناتوان سازی افزایش می یابد.

کلیدواژه ها:

خودناتوان سازی تحصیلی ، جهت گیری هدف ، ابعاد شخصیت ، دانش آموزان