بررسی تاثیر آموزش مبتنی بر بازی وارسازی بر احساس خودکارآمدی و یادگیری پایدار ریاضی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش مبتنی بر بازی وارسازی بر احساس خودکارآمدی و یادگیری پایدار ریاضی دانش آموزان دوره اول متوسطه شهر زنجان انجام شد. پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پسر دوره اول متوسطه مدارس دولتی شهر زنجان در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود که از این میان، ۶۰ دانش آموز پایه هشتم با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و کنترل (۳۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۷۵ دقیقه ای تحت آموزش مبتنی بر بازی وارسازی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل آموزش سنتی و مرسوم را دریافت کردند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه خودکارآمدی ریاضی (هکت و بتز، ۱۹۸۹)، آزمون سنجش یادگیری پایدار ریاضی (محقق ساخته، ۱۴۰۴)، مقیاس پشتکار تحصیلی (داکورث و کوئین، ۲۰۰۹) و پرسشنامه سبک انگیزشی (رایان و کانل، ۱۹۸۹) بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) و تحلیل کوواریانس تک متغیره (ANCOVA) تحلیل شدند. نتایج نشان داد آموزش مبتنی بر بازی وارسازی تاثیر معناداری بر خودکارآمدی ریاضی (F=۵۶.۷۲, p<۰.۰۰۱, η²=۰.۵۱۸) و یادگیری پایدار ریاضی (F=۵۵.۶۱, p<۰.۰۰۱, η²=۰.۵۰۸) داشته است. همچنین شاخص پایداری یادگیری در گروه آزمایش (۹۲.۶) به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل (۸۶.۵) بود. تحلیل تعدیل گری نشان داد که پشتکار تحصیلی (β=۰.۴۲, p<۰.۰۱) و انگیزش درونی (β=۰.۳۸, p<۰.۰۱) نقش معناداری در تقویت تاثیر بازی وارسازی بر یادگیری پایدار دارند.

کلیدواژه ها:

بازی وارسازی ، خودکارآمدی ریاضی ، یادگیری پایدار ، پشتکار تحصیلی ، انگیزش درونی