بررسی تاثیر آموزش مهارت های زندگی مبتنی بر تاب آوری بر سازگاری و خودپنداره تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش مهارت های زندگی مبتنی بر تاب آوری بر سازگاری و خودپنداره تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی شهرستان میناب انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش اجرا، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دوره ابتدایی مدارس شهرستان میناب در سال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ بود که از میان آن ها تعداد ۶۰ دانش آموز واجد شرایط با استفاده از روش نمونه گیری چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۳۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش در طی ۸ جلسه ۶۰ تا ۹۰ دقیقه ای تحت آموزش مهارت های زندگی مبتنی بر تاب آوری قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل در طول اجرای پژوهش هیچ گونه مداخله آموزشی دریافت نکرد. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سازگاری دانش آموزان (AISS) ساخته شده توسط سینها و سینگ (۱۹۹۳) و پرسشنامه خودپنداره تحصیلی ساخته شده توسط لیو و وانگ (۲۰۰۵) بود. داده های پژوهش با استفاده از روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری (MANCOVA) و تحلیل کوواریانس تک متغیری مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد آموزش مهارت های زندگی مبتنی بر تاب آوری تاثیر مثبت و معناداری بر بهبود سازگاری دانش آموزان داشته است (p<۰.۰۱, η²=۰.۵۳). همچنین نتایج نشان داد این آموزش موجب افزایش معنادار خودپنداره تحصیلی دانش آموزان شده است (p<۰.۰۱, η²=۰.۵۶). علاوه بر این، نتایج آزمون کلی اثر مداخله نشان داد که آموزش مهارت های زندگی مبتنی بر تاب آوری توانسته است بخش قابل توجهی از تغییرات مربوط به سازگاری و خودپنداره تحصیلی را تبیین کند (p<۰.۰۱, β=۰.۴۸). یافته های پژوهش حاضر با نتایج مطالعات پیشین در زمینه نقش آموزش مهارت های روان شناختی، تاب آوری و مهارت های زندگی در ارتقای سازگاری اجتماعی و تحصیلی دانش آموزان همسو است و نشان می دهد آموزش مهارت های زندگی مبتنی بر تاب آوری می تواند به عنوان یک رویکرد آموزشی موثر برای تقویت توانمندی های روان شناختی، افزایش نگرش مثبت نسبت به توانایی های تحصیلی و بهبود سازگاری دانش آموزان دوره ابتدایی در محیط های آموزشی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش مهارت های زندگی ، تاب آوری ، سازگاری دانش آموزان ، خودپنداره تحصیلی