بررسی مولفه های برنامه درسی هوشمند با تکیه بر هوش مصنوعی و راهبردهای بهبود کیفیت یاددهی و یادگیری در مدرسه

نظام های آموزشی امروزی در مواجهه با تغییرات شتابان فناوری و نیازهای متنوع یادگیرندگان، نیازمند بازنگری در ساختار خطی و سنتی برنامه های درسی هستند. در این میان، هوش مصنوعی با فراهم کردن ابزارهایی برای تحلیل داده های عملکردی، شخصی سازی آموزش و ارائه بازخوردهای مستمر، پنجره های جدیدی را به روی بهبود کیفیت مدارس گشوده است. برنامه درسی هوشمند با ویژگی پویایی و انعطاف پذیری بالا می تواند تفاوت های فردی دانش آموزان را به رسمیت بشناسد و برای هر یادگیرنده مسیر یادگیری متناسبی طراحی کند. در این الگو، محتوای آموزشی از متون چاپی و ثابت به منابع چندرسانه ای، تعاملی و انطباقی تغییر شکل می دهد که قادر است خود را با سطح فهم و نیازهای آنی دانش آموز هماهنگ سازد. همچنین، شیوه های تدریس از رویکردهای غیرفعال معلم محور به سمت روش های فعال تعاملی، پروژه محور و معکوس حرکت می کنند که در آن ها ابزارهای هوشمند نقش تسهیل کننده و پشتیبان را ایفا می نمایند. بررسی جایگاه معلم حاکی از آن است که فناوری های نوین هرگز جایگزین نقش عاطفی و تربیتی معلم نخواهند شد، بلکه با کاهش حجم فعالیت های اداری و تکراری، به ارتقای صلاحیت های حرفه ای و راهبری تربیتی او در کلاس درس کمک می کنند. ارائه شده در این پژوهش بر ضرورت توسعه زیرساخت های فناورانه عادلانه، آموزش های تخصصی مداوم برای معلمان در حوزه سواد هوش مصنوعی، رعایت دقیق حریم خصوصی و اصول اخلاقی داده ها و بازنگری در سیاست گذاری های آموزشی تاکید دارد. بدون در نظر گرفتن این ملاحظات و تعادل میان ابعاد انسانی و ابزاری، بهره گیری از هوش مصنوعی ممکن است به نابرابری های جدید یا مکانیکی شدن محیط های آموزشی منجر شود.

کلیدواژه ها:

برنامه درسی ، هوشمند ، هوش مصنوعی ، یاددهی ، یادگیری ، مدرسه