بررسی تاثیر عدالت تربیتی مدرسه بر اعتماد آموزشی، خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر عدالت تربیتی مدرسه بر اعتماد آموزشی، خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی شهرستان میناب در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی همبستگی بود که با استفاده از روش تحلیل رگرسیون انجام گرفت. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان مقطع ابتدایی مدارس دولتی و غیردولتی شهرستان میناب در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که تعداد آن ها حدود ۵۰۰۰ نفر برآورد شد. از میان جامعه آماری، با توجه به جدول تعیین حجم نمونه مورگان و با در نظر گرفتن محدودیت های اجرایی، همکاری دانش آموزان و شرایط زمانی پژوهش، تعداد ۲۵۰ دانش آموز به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه عدالت تربیتی مدرسه دالبرت و همکاران (۲۰۲۱)، پرسشنامه اعتماد آموزشی تیچنن موران و هوی (۲۰۲۱)، مقیاس خودکارآمدی تحصیلی مورگان و جینکز (۱۹۹۹) و شاخص پیشرفت تحصیلی بر اساس میانگین نمرات تحصیلی دانش آموزان بود. داده های جمع آوری شده با استفاده از شاخص های آمار توصیفی و آزمون های آمار استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که عدالت تربیتی مدرسه اثر مثبت و معناداری بر اعتماد آموزشی، خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارد. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که عدالت تربیتی مدرسه توانایی پیش بینی معنادار اعتماد آموزشی را دارد (p<۰.۰۱, β=۰.۶۲)، همچنین این متغیر توانست خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان را به صورت مثبت و معنادار پیش بینی کند (p<۰.۰۱, β=۰.۵۸). علاوه بر این، نتایج نشان داد که عدالت تربیتی مدرسه اثر معناداری بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارد (p<۰.۰۱, β=۰.۴۹). همچنین یافته های پژوهش نشان داد که دانش آموزانی که محیط مدرسه را عادلانه تر، حمایت گرتر و مبتنی بر فرصت های برابر ارزیابی می کنند، از اعتماد بیشتری نسبت به فرایندهای آموزشی، باور قوی تری نسبت به توانایی های تحصیلی خود و عملکرد آموزشی مطلوب تری برخوردار هستند.

کلیدواژه ها:

عدالت تربیتی مدرسه ، اعتماد آموزشی ، خودکارآمدی تحصیلی ، پیشرفت تحصیلی