بررسی تاثیر تلفیق فناوری دیجیتال با اصول تعلیم و تربیت بر افزایش انگیزه و مشارکت دانش آموزان ابتدایی

در بسیاری از کلاس های ابتدایی، شیوه های سنتی و انتقال محور موجب کاهش توجه پایدار، افت انگیزه و مشارکت محدود دانش آموزان می شود؛ در حالی که ویژگی های رشدی کودکان (نیاز به تجربه عینی، فعالیت، بازخورد سریع و تعامل اجتماعی) اقتضا می کند فرآیند آموزش به سمت روش های فعال تر حرکت کند. از این رو، پژوهش حاضر می کوشد نشان دهد چگونه استفاده هدفمند از فناوری دیجیتال، در چارچوب اصول تربیتی و نیازهای روان شناختی–آموزشی کودک، می تواند کلاس را به محیطی پویا و مشارکت زا تبدیل کند و از سطح «جذابیت ظاهری» فراتر رود. توجه کودکان ابتدایی کوتاه دامنه و حساس به محرک هاست و زمانی پایدار می شود که فعالیت ها مرحله بندی شوند، بازخورد به موقع ارائه گردد و کودک احساس کند تلاش او در نتیجه اثر دارد. درگیری ذهنی نیز زمانی تقویت می شود که کودک به انجام فعالیت های معنادار (پیش بینی، مقایسه، توضیح دلیل، اصلاح خطا) و تعامل سازنده با همسالان وارد شود. بر همین اساس، پژوهش حاضر رابطه میان کیفیت طراحی تعامل (ساده بودن مسیر، هدفمندی فعالیت، تناسب با سن، و مدیریت معلم) و پیامدهایی مانند تمرکز، رغبت به یادگیری و مشارکت کلاسی را مورد توجه قرار می دهد. فناوری زمانی اثربخش است که در خدمت هدف آموزشی و تربیتی باشد، نه جایگزین رابطه انسانی کلاس؛ بنابراین مدیریت زمان استفاده، انتخاب محتوای متناسب با سن، کنترل محرک های اضافی و هدایت گفت وگو و جمع بندی توسط معلم، جزء پیش شرط های غنی سازی واقعی محسوب می شود. تلفیق سنجیده فناوری دیجیتال با اصول تعلیم و تربیت بتواند به طور معناداری انگیزه، مشارکت و درگیری ذهنی دانش آموزان ابتدایی را افزایش دهد و از افت توجه و بی علاقگی نسبت به فعالیت های کلاسی بکاهد..

کلیدواژه ها:

فناوری دیجیتال ، تعلیم و تربیت ، انگیزه ، مشارکت ، دانش آموزان ابتدایی