اثر بخشی زوج درمانی متمرکز برهیجان برعملکرد، تاب آوری وکارکرد تحولی خانواده در زوجین شهر همدان

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی زوج درمانی متمرکز بر هیجان بر عملکرد، تاب آوری و کارکرد تحولی خانواده در زوجین شهر همدان انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. از میان زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر همدان در سه ماه آخر سال ۱۴۰۳، تعداد ۴۰ نفر به روش هدفمند در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۲۰ نفر) و گواه (۲۰ نفر) جایگزین شدند. ابزارهای اندازه گیری شامل پرسشنامه های تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳)، عملکرد رفاهی و همکاران (۱۳۸۷) و کارکرد تحولی خانواده عالی و همکاران (۱۳۹۴) بودند. گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت مداخله قرار گرفت. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تک متغیره تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که زوج درمانی متمرکز بر هیجان بر عملکرد، تاب آوری و کارکرد تحولی خانواده اثربخش است (۰۱/۰>P). بیشترین اندازه اثر مربوط به متغیر کارکرد تحولی خانواده (۸۰۷/۰) و پس از آن تاب آوری (۷۳۹/۰) و عملکرد (۲۶۹/۰) بود. به طور کلی، رویکرد متمرکز بر هیجان با ایجاد دلبستگی ایمن و بازسازی الگوهای تعاملی منفی، می تواند کارکردهای بنیادین خانواده را بهبود بخشد و به عنوان یک مداخله موثر در مراکز مشاوره و سلامت خانواده پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

زوج درمانی متمرکز بر هیجان ، عملکرد خانواده ، تاب آوری ، کارکرد تحولی خانواده ، زوجین همدان.